Dagboek FEBRUARI 2006           ▲index 2006▲

maandag 6 februari 2006   - Zuurstof voor de brugsepoort, boerderijparkje

Waar nu een lege plek is in de boerderijstraat stond vroeger een schooltje, een speeltuin, een viswinkel en het huis nr 2 in de boerderijstraat. Omstreeks 2000 verhuisde het schooltje naar een andere locatie. De viswinkel stond leeg van voor 1996. Ook het huis nr 2 kwam reeds in handen van de stad. Door de leegstand kwamen deze gebouwen in handen van krakers zoals in de sikkelstraat en de brunelstraat, ondertussen ook verdwenen. Het speeltuintje heeft veel aantrekkingskracht uitgeoefend op de kinderen uit de buurt. Verloedering bleef niet uit. Sluikstorten was ook regelmaat tot eind 2005. Brandstichting in het voorjaar 2004 deed de krakers verhuizen.
In oktober 2004 was het zover. Werklieden van de stad begonnen met de verwijdering van speeltuigen en bankjes. Onmiddellijk daarna begon een aannemer met de afbraak van het schooltje en daarna was de viswinkel aan de beurt. Een paar weken later, toen ik thuis kwam van een beursbezoek in Rotterdam was de viswinkel die er ’s morgens nog stond verdwenen. In het voorjaar 2005 was ook het huis nr 2 aan de beurt. Daar waar de huizen werden afgebroken werden de muren van de aanpalende huizen voorzien van een zijgevel. Er werd gras gezaaid op de vrijgekomen grond. Zo is het tot vandaag.
6-2-2006 9,30u er staat een werfbarak en werklieden zijn bezig met voorbereidende werken.
10,45u de schepenen komen toe, Lieven Decaluwe van milieu en Karin Temmerman van stedenbouw en mobiliteit.
11u er is een persconferentie op het terrein. De schepenen geven meer informatie over het parkje. Achteraan komt er een speelpleintje voor de kinderen uit de buurt. Ervoor komt er een sportpleintje. Er komt ook een petanquebaan. Waar vroeger de viswinkel stond krijgt café biljart een terras. In de zijgevel van het café zijn reeds lateien voorzien voor een uitgang naar het terras. Doch willen de uitbaters de evolutie afwachten en als alles gunstig verloopt, komt er later een uitgang naar het terras. Sommige klanten zitten liever aan de toog doch is het een goede mogelijkheid in de zomer bij warm weer. Er komen ook bankjes en picknickgelegenheid in het park. Ook is er een bank voorzien met veel mogelijkheden, de lovetrain genoemd, ontworpen door Jozef Legrand. Langs de kant van de meibloemstraat is er tuinuitbreiding voorzien voor de bewoners met uitgang in het park. Langs de madeliefkensstraat komt er een groenscherm met mogelijk poortjes voor de bewoners.
Het park is een ontwerp van Jo Behaeghe.
11,20u de eerste spadensteek wordt uitgevoerd door schepen Lieven Decaluwe. Het ging eerst nog wat onhandig maar na aanwijzing van de aannemer wist hij toch de klus te klaren. De ingebruikname is voorzien deze zomer 2006. Het is de eerste realisatie in het kader zuurstof voor de brugsepoort. Later volgen ook nog het acaciapark, het luizengevecht en de heraanleg van de kastanjestraat met aan een kant het fonteineplein en aan de andere kant over de reinaertstraat het pierkespark met vernieuwde kringloopwinkel en de nieuwe ingang naar theater bij de vieze gasten.

Statty

woensdag 15 februari 2006   - NEVENEFFECTEN   ▲index 2006▲

Een veelbelovende animator, zijn neef, een stand-up komiek en hun ex-technieker. Vier twintigers uit Gent en omstreken die bij Woestijnvis carte blanche kregen voor een eigen televisieprogramma. Hun theatertournee twee opeenvolgende avonden uitverkocht bij De Vieze Gasten.

Ik verwachtte veel van Neveneffecten. Het weinige dat ik ervan op TV had gezien, de volledige eerste aflevering en wat fragmenten, lag mij wel. Een aha-erlebnis zonder déjà-vu. Ik herkende hun humor, niet zoals de afgezaagde pointes van de zoveelste Vlaamse komische TV-serie, maar als een vertrouwde ambiance, intelligent gezever van mensen die goed op elkaar zijn ingespeeld, oude vrienden, familie. Ik hoor van mensen wier oordeel ik vertrouw dat hun televisieserie verre van altijd even grappig was. Te veel afleveringen? Te weinig tijd om alles goed af te werken? Geen excuses dus voor deze avond: deze twee uur hebben ze al vaker gebracht (gisteren nog) en ze zitten al maanden in elkaar.

De verwachtingen zijn ingelost. Alle vier in dit ploegje kennen ze en gebruiken ze hun sterke en zwakke kanten. Hun typetjes zijn op maat gemaakt: een arrogante presentator, twee zwakbegaafde Gentse stofzuigerverkopers, een sul die een verhaal vertelt en dat zo slecht doet dat iedereen gespannen wacht op de volgende flagrante zonde tegen de vertelkunst. Ze waren op dreef bovendien. En tijdens hun slotlied, een ronduit racistische persiflage van Manu Chao, at de hele zaal uit hun hand.

Wouter

zaterdag 11 februari 2006  Vertelfestival     ▲index 2006▲

Het gebeurt niet vaak dat de wekker op zaterdag om 8u wakker wordt. Maar aan een dosis zuurstof in de Brugse Poort konden we niet weerstaan.
De vijftig stoeltjes die naar illustratrice Gerda Dendooven kwamen luisteren, waren uiteraard al gereserveerd. Gelukkig kregen we van de vriendelijke bibliothecaris van de Blazoenstraat een overzichtelijk plannetje toegestopt.
Omdat het aanbod enorm was, besloten we gewoon af te wachten wat ons pad zou kruisen. Zo stonden aan de GB-contact 3 lieve dames in een ietwat aparte outfit. Zij hielpen de klanten hun boodschappen te dragen en vertelden ondertussen een verhaal. Het was best vertederend om te zien hoe een man, type bouwvakker, bak bier in de ene hand, diepvriespizza in de andere, helemaal opging in een verhaal over een verliefd hart.
We hadden nog uren naar de interactie tussen de vertelsters en de klanten kunnen kijken, maar de tijd dreef ons verder.

Ik heb me altijd al afgevraagd hoe een boetiek die de naam van mijn moeder draagt er vanbinnen uitziet. Ze zou zich er zeker thuis gevoeld hebben. Maar hier hebben de gemakkelijke zetels, de koffie en rasverteller Milou veel mee te maken, natuurlijk.
Het publiek luisterde geboeid naar zijn persoonlijke verhaal over de Kleine Lys rond de jaren 1960. Hij vertelde dat deze fabriek een groot stuk van de buurt opkocht om er cités en beluiken van te maken.De mensen die hier woonden hoorden de fabriek constant draaien. Hun huid rook naar de fabriek waar ze heel hard moesten werken voor hun loon. De kinderen van 14 jaar moesten ook mee. Het was constant 32-35°C binnen er was geen raam dat open kon omdat de vlasdraad anders brak.
In de arbeiderswoning van amper een paar vierkante meter groot was geen water. Dat moesten ze halen aan de pomp. Er was ook één algemeen toilet zodat de tientallen pispotten iedere morgen op de kasseien uitgegoten werden.
Maar hij vertelde ook verhalen over geluk.Over legendarische buurtfeesten op de Leie-kaai, over de mensen die hun tafel en stoelen buiten zetten en op straat leefden. Over de vrije zondag waarop werd gezopen en kinderen werden gemaakt.

Om een beetje te bekomen van zijn verhaal, besloten we een koffietje te gaan drinken in café de Pijp. We kozen dit café uiteraard niet toevallig uit. Hier wachtten ons een paar leerlingen ‘woord’ op. Zij vertelden sprookjes. Het was wel jammer dat je hen en de vele kindjes moest zoeken door wolken sigarettenrook.
Maar nog geen minuut later zaten ook wij met open mond te luisteren naar de verhalen. Het was vreemd om vast te stellen dat je de inhoud van de sprookjes niet meer klakkeloos aan neemt. Bij iedere prinses die zomaar ongevraagd werd uitgehuwelijkt, wou ik verontwaardigd opspringen. Maar gelukkig is het kind in mij niet helemaal volwassen geworden en liet ik het over mij gaan terwijl ik in gedachten wolven zag vliegen en heksen hoorde krijsen.
Omdat we de spanning niet meer aankonden en maaggeknor de mooie verhalen schaamteloos overstemde, besloten we huiswaarts te keren.

In de Brugse Poort hing die dag magie in de lucht.

Cindy