|
Dagboek JULI 2006 ▲index 2006▲
21 juli 2006
PTEJOATER
OFTE REVUE
BIJ DE VIEZE GASTEN
,Revue is als een spiegel die toont wat het leven echt is, het reflecteert
en ons van dat leven méér bewust maakt.’
Tejoater? Dedju, dedju. Woa es da? Lieve Ouders, het is mij een waar genoegen u
mee te delen dat ik dan eindelijk eens wat tejoater ben gaan zien. Het moe
keunen. Ja, d’er zijn er zovele die dat allemaal normaal vinden, maar er zijn er
evenvele die daar geen barst om geven. Ne kier proberen wat er zoe te beleven
valt. Woaromme nie?
Zienekier, een afische die zegt genoeg: ,Revue’ en dat bij De Vieze Gasten? Dat
is toch in de buurt, nie? Wij kiezen voor de achternoene voorstelling, want dan
zijn wij thuis voor het donker. K’luupe uuk nie gerne mier op stroate zuu loate.
De affiche spreekt een boekdeel. Bril op de neuze. Moet zeker en vast iets
betekenen in de zin van: Hou je gereed gasten, en let goed op! Nen
buitenstaander benne kik, dat es iemand die er niet zovele van e kent. En namen,
meniere? Goeie hemel… ik hoop dat ik iemand herken op de bühne. Misschien doe ik
dat wel op de degelijke tribune. Bij De Vieze Gasten verwacht je ,volks’
theater. Van en voor het volk, zou ik zeggen.
Nationale feestdag vandaag, zo dus den 21ste. Het is snikkend heet. De weinige
personen die ik tegenkom in de Reinaertstraat zijn alvast onderweg naar ,de
revue’. Het wordt een bonte bende aan verscheidenheid en heel veel jong geweld
dat de banken zitjes vult. Momenteel is het nog ruim kwartier vóór tijd en de
cafetaria bedient de dorstige. De show is nog net niet begonnen. Terwijl de
bezoekers alvast een groot bierviltje kregen om zich koelte toe te wuiven, want
dat blijkt nodig.
Glunderende gezichten, bezwete boezems, witte kuiten die door de zonnewarmte nog
niet aangevreten zijn. Intussen vult ,de tent’ zich. Er klinkt alvast muziek als
inleiding. Muzikanten maken zich klaar, technici ontwaar ik hier en daar,
acteurs en actrices worden geschminkt…
Een theaterruimte: veelzijdig en verscheiden. Een ruimte waar men zich welkom
voelt. Het derde uur nadert seconde na seconde. Intussen is het nog een
kakofonie van stemmen dat straks plots gaat verstommen. Het podium oogt nog
naakt, is wachtende… De sfeer stijgt.
Intussen zijn de laatste bezoekers binnen… Het zonnelicht verdwijnt. Wij kijken
niet op een minuut als het maar goed wordt. Wat gaat volgen is een wervelstorm
van mensen in kleuren gehuld. Het oog wordt gestreeld door zowel voor- als
achtergrond van de bühne.
De openingsscène vergeet je niet. In een versneld tempo ga je doorheen een
huwelijksfeest waar alles gebeurt en muzikaal wordt gestreeld. Een dozijn
acteurs laten het beste zien van hun kunnen.
Het wordt een ,revue’ van het leven dat voorbijgaat en niet iedereen onberoerd
laat. Toch een aantal toeschouwers tot nadenken stemt. Toch wel een nostalgische
saus achterlaat?
Even later wordt het dansen en hoort men, changez changez’ en is de scène ook
dansvloer.
De humortemperatuur van de revue stijgt wanneer men even stilstaat bij de meest
leuke feestmenukaarten waar de meest baarlijke onzin ooit werd uitgekraamd.
Terwijl Birgit ze voorleest, denk ik… zo had ik het toch nooit gezien. De echte
humor van een menukaart ten volle geuit voor een publiek dat er genoegen in
schept en er ook voor applaudisseert.
En dan, dan wordt het nog erger en De Vieze Gasten halen een topper sketch
tevoorschijn die prachtig wordt gespeeld door Guy en Gisele. Het kan je maar
overkomen dat je kipsandwich door een toevallige voorbijganger wordt geschaakt
en verorberd. Het spel tussen twee acteurs gaat langzaam maar zeker tot een
climax. Wat ik de kip aandoe, doe ik jou aan is de basisgedachte. Het stopwoord
blijft evenwel verborgen, maar krijgt een applaus zondermeer. Het was alleszins
een humorvol geadopteerd kippetje.
De show goes on en Statty blijkt een onvervalste goochelaar te zijn. Hij is de
ernst op de scène. Heel afwisselend en smaakvol. De truuk met de doif moet hij
nog maar eens uitproberen. Hij is alvast goed in zijn onbeweeglijke charme en
een verwijzing naar het Toon Hermans-monument.
Tijd voor Elvis dan met enkele denderend muzikale stukken terwijl
accordeonmuziek ons ook al wordt aangeboden met ,Ogen zo blauw’-melodieën.
Teveel is het om op te noemen. Maar niet een teveel aan echte variatie!
Terwijl de verscheidenheid zich manifesteert in een beetje satirisch bekijken
van een filmpje waar de Leeuw van Waterloo wordt beklommen op een wel heel
eigenaardige wijze. Ik kijk rond en zie dat er wat extra zweet verschijnt bij de
bezoekers. Een satire die zich even later verder vertelt in andermaal een
beklimming. Dat de Revue van De Vieze Gasten vol verrassingen zit, kan ik
hierbij wel zeggen. ,Climb every mountain’ is daarom een mooie filmische act.
Opnieuw is er muziek aan de beurt… terwijl ik me afvraag hoeveel ,highlights’ er
wel zijn in deze revue, komt er alweer een superact uit de toverhoed van De
Vieze Gasten tevoorschijn. Actrice Heidi laat het publiek weten dat zij wel haar
verjaardag wil vieren. Het ziet er allemaal uit dat het een ,Happy Birthday to
me’ wordt… de nervositeit stijgt naarmate de champagne rijkelijk ,binnenvloeit.
De champagne brengt het alleenzijn expliciet naar voor en laat alles dan
exploderen in een moment waar iedereen opdaagt voor Het Feest.
Wanneer de 84-jarige Theo wordt gevierd, luistert het publiek met beide oren,
verbaasd, naar zijn dochter. Respect doorheen de vele jaren aan
nieuwjaarsbrieven? Respect voor de vele voorbije jaren? Respect voor… papa en
mama, hoor ik, voel ik.
En het is dan ook even later dat de Basbootband de Revue prachtig afrondt. Een
revue die er mocht zijn, een revue over waarden, een revue De Vieze Gasten
waardig.
Deze revue is ,af’. Een lach en een traan, gespreid over de mens van jong tot
oud. Met veel geur en nog meer kleur.
Erik Lippens, Schuunschgreiver
25
juli 2006 Gentse Feesten / Revue Grand Crue
▲index 2006▲
Aaargh, de Gentse Feesten zijn gepasseerd.
We hebben het overleefd. Het op sandalen waden door bekertjes en opspattend
vocht. De occasionele verpletterende aanslagen op de tenen van ondertekende met
een zure ‘t is-niet-erg-glimlach wegwimpelend en vrolijk dartelend door het
ochtendgloren op weg naar huis tussen al die andere dartelende schapen.
We hebben het gehaald.
Net.
En ‘t was schoon allemaal
Alleen mijn fiets is niet zonder kleerscheuren uit de strijd gekomen.
Weet je hoe zwaar een fiets met geblokkeerd achterwiel is? Van het centrum tot
in de Brugse Poort? Ik wist dat ook niet, tot vanochtend.
De politie, ons aller vriend, is even gestopt, om te checken en om mij ‘goei
courage’ te wensen. Een lift, die zeer gewaardeerd zou geweest zijn, werd niet
voorgesteld
Ik stond te geeuwen langs de kant van de weg samen met een busschauffeur van de
Lijn: Ook hij had een platte band, ook hij stond ‘stuck in the middle’ van de
Brugse Poort, alleen, hij moest zijn bus niet zelf zien thuis te krijgen.
Tussen al dat feestgedruis door hebben we ook een revue in elkaar gestampt.
De Grand Cru van de feesten, de kers op de taart in de programmatie van De Vieze
Gasten, het debut van een enkeling, de triomf van een ancien.
Zeggen dat het zonder kleerscheuren is gegaan, zou liegen zijn. De rits van
Elvis zat echt wel muurvast en daar was geen speld tussen te krijgen. En met de
teksten liep het ook niet altijd even vlot. Hilarisch om te merken dat iedereen
die geen rol te spelen had, exact kon zeggen waar er uit de bocht werd gegaan.
Gieren.
Maar we hebben gezweet, liters vocht verloren, elkaar geroken, zeeën van zweet
zaten tussen ons in, overspoelden ons –lookzweet ruikt anders dan gewoon zweet,
maar ik bespaar jullie verdere zinneprikkelende omschrijvingen- kilo’s noten
gespeeld, onschatbare beelden gefilmd, meters kabels opgerold, en weer afgerold,
rollen tape aan de muur geplakt, gedweild en geschuurd om tot een sprankelende
show te komen.
Fascinerend om zo’n ganse ploeg te zien groeien in zijn rol. Van nul
vertrekkende met enkel een paar flarden, ideeën die de naam idee nog niet eens
waardig zijn. Om te komen tot een totaal spektakel om U tegen te zeggen.
Weken voorbereiding, hard labeur
Structuur, body, ontroering, samenspel.
Merci aan al die schoon mensen, Jan en Fabrice en Livingstone en Greet en Kobe
en Mark en Joris –Joris, jouw jas was écht wel mega-groot- en Rik.
En al de rest natuurlijk.
Pergolesi bracht ons samen.
Els Eeckhout, Schuunschgreifster
|