Dagboek JULI 2007         ▲index 2007▲

Aanloop naar Spanje olé, 18 juli 2007


Er zijn periodes in een mens zijn leven dat de dingen omgekeerd lopen, periodes waarin voor achter wordt en achter voor. Momenten waarop vroeg laat wordt en laat vroeg. Ontbijt verschuift plots naar namiddag en het uur waarop je anders eigenlijk fris en monter je bed uit hupt wordt nu het uur waarop je nog even snel een laatste achterover slaat. Allé, een laatste, nog eentje, een slaapmutske.
De stand der dingen vertroebeld, de wereld, –en Gent IS de wereld wat mijn Aantweirpse collega ook moge beweren- de wereld dus, op zijn kop. Geen ‘je bent te vroeg’, zelfs geen ‘je bent te laat’; tijd vervaagt, tijd is relatief. Dringend zakt in het niets weg als je in de rij staat voor het piske dat een uur eerder eigenlijk ook al niet meer op te houden was.

Gent als pretpark, als tijdsbom, open podium, open wonde. Gekwetste straten waar de plastieken bekertjes als maden weggeschopt worden. Gent als poel van verderf, als urinoir, abattoir; als het vat dat moet leeg gezopen worden. Liefst in ene keer. Cultuur ja, zolang het licht blijft. Daarna zakt alles weg in de schemerzone van een ander leven, aan andere dimensie.

Een andere dimensie waar we intussen op ‘D day min 1’ zijn gekomen. De vooravond van Hét Vertrek van de Propere Fanfare naar Spanje olé. De dag dat het ‘zware’ materiaal moet ingeleverd worden om het vertrek te vereenvoudigen. Zware materiaal zijnde de tenten en de instrumenten. Er is een lánge weg afgelegd om op dit punt te komen, er zijn vele noten gekraakt geweest. De één al wat harder dan de ander. Als ik de kalender van afgelopen weken bekijk dan kan ik alleen maar vast stellen dat het hectisch is geweest. De fanfare heeft zo zijn eigen tour gereden, de arrivé is in zicht, enkel de laatste col moet nog gereden worden.

Een overzicht van de training, laat je wiegen op de klanken van trompet en viool, van hobo en accordeon, van Sousafoon en slagwerk en ga even mee op doortocht. In deze ploeg geen doping, enkel wilskracht, puur talent en veel goesting. Vooral veel goesting.

D day min 62
La Bassée, Frankrijk -17/05
Zie een vorig verslagje in dit dagboek. Mijn 1e echte confrontatie met het geweld en het enthousiasme van deze fanfare. Omvergeblazen en verwonderd, zo ben ik thuisgekomen. Wauw, het was een voorrecht om even op de eerste rij te mogen meekijken naar al dit schoons. Mental note: misschien oordopjes voorzien bij een volgende uitstap?

D day min 53
Groene Vallei feesten -26/05
Een heuse groots opgezette rommelmarkt om de Spanje olé reis te financieren. Massale opkomst, de 100-en-nog-wat-koppige fanfare die zolder en kelder heeft leeg gehaald en al wat nog enigszins bruikbaar is, heeft versleept naar het park. Zowaar een succes. Muzikanten zijn entertainers, geboren marktkramers eo. Mental note: verklaart dit het succes van Eddy Wally?

D day min 52
Dag van het Park -27/05
Een sliert trekkend van de Brugse Poort via de nieuwe fietsbrug aan de rode blokken over de betonnen kronkelende paadjes van de Groene Vallei naar het podium. Het eindpunt. Lachende gezichten, grote ogen, open monden. Iedereen wil op sleeptouw worden genomen door de bende, iedereen wil wel een foto van dit allegaartje van muzikanten, al die starende klein mannen zien zichzelf in hun dromen vuur spuwen. Stoer en bejubeld door de omstanders, breed glimlachend buigend naar hun publiek, knipogend naar de klein mannen die dan naar hén staan te staren. Mental note: volgende keer op iets grotere afstand van de vuurspuwers gaan staan wil ik mijn wenkbrauwen houden.

D day min 25
Buurtfeesten, braderie, Rommelmarkt versie 2, fotosessie Ensor en Goeste Majeure -24 en 25/06
Een aankondiging tussendoor: er zit een kinderfanfare aan te komen, amai nie. Goeste Majeure die een kleine initiatie geeft, mini violisten, mini saxen, mini accordeonisten. Schattig die kleine instrumenten. Een nummer in 7/8. Poepsimpel wordt er gezegd. Zo, zo en zo. Eén twee drie, één twee, één twee. Eén twee drie, één twee, één twee. Poepsimpel mijn oren. Ik begrijp er niets van. ‘Wil S. me dat nu nog eens uitleggen aub, dat van die 7/8 maat?’ Voor den 10e keer: zó, zó en zó. Euh, ja, ja, ik denk dat ik het begrijp. Zo en zo en zo? Aaargh, kortsluiting, moeilijk, veel te abstract. ‘Neenee’, S. weer; ‘niet moeilijk, gewoon, je moet de tussenmaten tellen in je hoofd en de rest komt vanzelf’. ‘Kijk, zó.’ ‘Of ik ‘Mankepoot’ ken, nummertje van de Fanfare? Awel, Mankepoot is in 7/8’. Aah, ok, tof, tof, echt. Tof? Een half uur later merk ik dat ik weer hopeloos verstrikt ben in de maten, de noten. Groen lachje, ‘Sorry S., das echt niets voor mij jong, muziek, maar merci voor den uitleg’. Eén twee drie, één twee, één twee. Eén twee drie, één twee, één twee. Mental note: geen mental note deze keer, de abstractie slaat toe, KO na 1 nummer.

D day min 18
Feest in de Meelstraat -30/06
Een fanfare op tocht in een naburige wijk. 1 straat viert feest en gans de blok kan mee genieten. Even snel een serenade spelen voor de bruiloftsgasten. Enfin, geen idee of het een bruiloft was; er liep in elk geval een échte pastoor rond én de gasten waren zeer schoon gekleed allemaal. Denk ook dat dit de 1e uitstap was waar de nieuwe kar werd gebruikt, opgebouwd op de fundamenten van de oude kar. Geschilderd en al, een heus prieeltje met bloemen, gras en omheining en verborgen haken en holtes om het materiaal vaan de jongleurs een plek te geven. Een schoon plek om als Dirigent je ding te doen. Mental note: de banden van de nieuwe kar staan behoorlijk plat. Is dit normaal?

D day min 15
Open repetitie -03/07
Een open repetitie organiseren? Volk van wijd en zijd uitnodigen op de werkvloer om je werkproces te tonen? En uiteraard om de kas voor Spanje olé te spijzen. Een succes, een stortvloed, een energie, een chaos zo nu en dan. Niet te omschrijven. Hapjes en drank voor en achter en tussendoor. Al die mensen die zich volledig vrijwillig voor de kar van de Fanfare spannen? Respect man! Op de 1e rij zittende, schoon foto’s genomen, wervelende beelden geschoten, flitsende actie, gedruis en geruis. Zweet droop van de schouders en de kuiten van de Dirigent. Muziek maken is wérken. Mental note: we moeten dringend eens iets gaan doen met al de geschoten plaatjes van de Fanfare. Een fotoboek om U tegen te zeggen intussen al.

D day min 10
Tour De France -08/07
Losspelen op de zondag voor de grote tour de Gentse binnenstad plat legde. Ik zou begot niet weten of het groots was want ik was er niet bij. Maar, en dat vond ik toch wel super, de Fanfare was te horen op het radionieuws, als achtergrondmuziekje bij de reportage die werd uitgezonden naar aanleiding van de tour. Dus ik was er eigenlijk toch wel een heel klein beetje bij. Mental note: niet vergeten bellen naar de infolijn van de tour, checken hoe ik stad uitgeraakt morgenochtend. Het lijkt hier wel een versterkte burcht, alle straten zijn afgesloten.

D day min 5
Soundcheck in Baudelo -13/07
De Genste Feesten worden dit jaar iets minder groots geopend door de Fanfare. Vorige jaar op het grote podium aan Sint-Jacobs, dit jaar het kleine podium in Baudelo. Hoewel het enthousiasme even groot is. Maar het zat niet goed met de soundcheck, geen geluid uit de boxen te krijgen terwijl iedereen toch wel stond te blazen en te strijken en te slaan en te rammelen. Hier klopte toch echt iets niet? We zagen iedereen wel spelen maar waar was het geluid? Ik hoorde geen gitaren, ik hoorde al evenmin de dwarsfluiten. H., klopt dit wel? Schouderophalen, hier was iets grondig fout. De opgetrommelde technische ploeg van ’t stad kwam als een echte squad het terrein opgelopen. Phew, macho’s. ‘Tuurlijk werkt da boelke niet, alles is ingesteld op ‘fuif modus’, beperkte decibels. Neen, dat was iets dat de geluidstechnicus van de fanfare niet hoefde te weten.’ Duh. Hoe kan dien mens dan zijn werk doen? Mental note: Sommige dingen zijn niet te vatten, sommige dingen begrijpt een mens eigenlijk beter helemaal niet.

D day min 4
Opening Baudelo -14/07
Waar de soundcheck de mist in ging, scheen bij deze opening de zon echt wel vollen bak. Geslaagd, missie volbracht; een waardige opener, een waardige Fanfare en een dankbaar publiek. Waarom kan de rest nu ook eens niet zo simpel en schoon zijn hè? Mental note: nog steeds een kar met platte banden toch wel.

D day min 3
Big Jump -15/07
Onvermoeibaar als steeds, de Fanfare op drift met deze keer in zijn kielzog een koor van 40 man en vrouw sterk. Speciaal uit Wales overgekomen voor een gans ander project maar met plezier in de armen gesloten door de Fanfare. ’t Was warm, ’t was heet daar aan het J. Van Hemsykebolwerk. Fanfare voor de sprong, fanfare tijdens de sprong en fanfare na de sprong.
Van een springster hoorde ik achteraf dat het kleedje dat ze droeg tijdens het springen volledig naar de vaantjes is. Verstorven, vergaan. Oempf, met dat water zit het toch werkelijk niet goed. Mental note: verstandig besluit van mezelve om nooit méér dan een dikke teen in de Gentse wateren te steken.

Voilà, een ganse boterham. Een tour de force, een marathon aan activiteiten. En dan heb ik al de kleinschalige initiatieven nog niet genoemd, het ‘spelen voor den hoed’ bijvoorbeeld overal te lande; van Oostende tot Aalst tot Ledeberg tot ...

Spanje olé gaat een afsluiter van formaat zijn voor een straf seizoen; een seizoen dat bulkte van de optredens en de initiatieven. Om van de repetities nog maar te zwijgen. Een engagement dat geen weerga kent. Later meer over het hoe en waarom van deze Fanfare. Wie zijn ze, wat drijft hen? Nu moet ik eerst en vooral de inkt laten drogen van bovenstaande, mijn potloden scherpen en zorgen dat alles klaar is voor morgen. Wassen strijken plooien. D day. Het vertrek, half 7 aan de Bargiekaai. Bargiekaai? Bargiekaai? Waar is dat ook alweer? Serieus.

Els Eeckhout, Schuunschgreifster.

▲index 2007▲