Dagboek JUNI 2007         ▲index 2007▲

moet je nu zien: 4000 € per maand aan huuropbrengsten in de Brugse Poort !


Bejaard koppel verhuurde krotten aan vreemdelingen

GENT - Een koppel zeventigers uit Ichtegem streek maandelijks zo'n 4.000 euro op voor het verhuren van enkele levensgevaarlijke panden in de Brugse Poort. Daarin woonden Oost-Europese en Aziatische gezinnen, maar ook enkele gepensioneerde Belgen.

'In de Appelstraat was het alsof ik een woning binnenstapte zoals die door Victor Hugo in Les Misérables werd beschreven', zegt speurder Roger Vanhyfte. 'Loshangende elektriciteitsdraden, een levensgevaarlijke afvoer van de CO-gassen, overal vochtinsijpeling, grote gaten in het plafond, trappen zonder leuning, kakkerlakken en muizen à volonté en een onbeschrijflijke stank. In drie woonentiteiten woonden alles samen 18 personen van Joegoslavische afkomst die hier legaal aanwezig waren.'

De toestand was zo erg dat de Wooninspectie de panden onbewoonbaar verklaarde en de onderzoeksrechter het pand liet verzegelen. De gezinnen worden opgevangen in noodwoningen van de stad.

Ook twee panden in de Boerderijstraat werden wegens levensgevaar voor de bewoners verzegeld. Daarin woonde een Belgisch bejaard koppel, van wie de vrouw momenteel in het ziekenhuis verblijft, en een alleenstaande Vlaamse vrouw.

Een zesde woning werd verzegeld in de Madeliefjesstraat. In de Rooigemlaan en het Biezenstuk werden nog eens vier panden ongeschikt verklaard. Daar mogen de huurders voorlopig blijven wonen maar moeten de eigenaars de gebreken in orde brengen.

Waardigheid

'De eigenaars durfden daarvoor huurprijzen vragen tot 450 euro, los van de EGW-kosten en een dubbele maandsom als borg.' Alles samen streken ze maandelijks zeker 4000 euro op voor hun opbrengsteigendommen in Gent.
Het koppel verdedigde zich door te zeggen dat ze niet binnen mochten van de huurders en dus niet wisten hoe lamentabel het gesteld was.

Vanhyfte: 'Die mensen beseffen echter niet hoe zwaar getild wordt aan huisjesmelkerij. Dergelijke toestanden mogen dan voor Albanese en Afghaanse mensen misschien niet ongewoon zijn, maar naar onze normen zijn ze een aanslag op de menselijke waardigheid. De eigenaars lopen zelfs het risico dat hun panden verbeurd worden verklaard en verkocht ten voordele van de staat.' (gn)

▲index 2007▲

10 juni 2007 Verkiezingen

Als je in verkiezingstijd een mosgroene enveloppe met het embleem van de stad in je bus krijgt, dan kan je ’t wel schudden.
‘De stad gent heeft de eer U uit te nodigen om (plaatsvervangend) bijzitter te zijn’, of zoiets. En verder: ‘deze oproep is verplichtend’, en van woorden als ‘boete’ en ‘aanwezigheid vereist’ en ‘aanmelden noodzakelijk’ zijn ze ook al niet vies.
Zondagochtend half 8, geen ‘als het u belieft’ maar een ‘gelieve’.

Maar, ik zag dat wel eens zitten, bijzitter zijn. ’t Was me nooit eerder in de maag gesplitst dus deze ene keer mocht wel kunnen, dacht ik. Burgerzin? Burgerplicht ha! En ik krijg er 15,00 euro voor, vijftien euro. Dat is 1 boek, als ik geen harde kaft koop; of 1 CD, als ik geen recente muziek wil; of 2 DVD’s, als ik in de promoties snuister; of 9 koffie’s op het terras tegenover het stadhuis; of 15 pinten en een kater hier op het terras bij de Albanees.
Zeg nu zelf, is het leven mooi of is het leven mooi?

De taak?
Bof. Weinig interessant, weinig boeiend.
Van 8h tot 13h op een stoel, stempels zetten en zorgen dat de mensen met de juiste pas weer naar huis gaan. Als ze hun pas al niet helemaal vergaten. Geen koffie, geen versnapering, geen gezelligheid in de turnzaal aan de Bevrijdingslaan. Pas om 11 werd er een en ander uitgedeeld, verfrommelde sandwiches met kaas en salami en water en limonade. Maar: géén koffie. Daar hebben we zelf voor moeten lobbyen –dank aan de lieve buurvrouw die ons een thermoske is komen brengen, tot ergernis van onze voorzitter. Eat your hart out-
Maar gelachen hebben we wel.

De stemming?
Priemend kinderogen vanonder de gordijntjes, soms een uitgestoken tong of een krijsend protest. Ma die met een welgemikte graai zoon bij zijn nekvel van de vloer plukt. Pijnlijk ...
Veel kuiten en schoenen gezien. Soms zelfs 4 kuiten en 4 schoenen, in 1 kotteken. En dat mócht niet van onze voorzitter. Ook niet als de eigenaar van het 1e paar schoenen niet kon lezen; dan had de eigenaar van het 2e paar schoenen behoorlijk wat overredingskracht nodig om onze voorzitter te overtuigen van de noodzaak om sámen achter het gordijntje te verdwijnen. Zeer pijnlijk ...
Veel vragen over hoe er nu eigenlijk gestemd moest worden, en die kwamen niet enkel van de gekleurde Vlamingen.
470 identiteitskaarten zijn gepasseerd, 10% heeft zijn kat gestuurd.
Albert, Roger, André. Ahmed, Omar, Abdullah. Jeanine, Godelieve en een echte Fatima. Een bonte mix.
Grappig hoe weinig mensen gelijkenis vertonen met de foto op hun pas.

De mensen?
Remigius, 94 jaar. Onzen oudste stemmer. Met brillenglazen, zó dik. ‘Hij ziet niet goed’, fluisterde een buurvrouw ons geheel overbodig toe; waarop Remigius zich van haar los trok en fier als een gieter zijn loep boven haalde. Zó groot. Hem gingen ze niet liggen hebben, mompelde hij, hij had zich voorzien op de kleine lettertjes.
Een ouder koppel uit Manastir, na eerst door onze voorzitter uit 1 kotteke te zijn geplukt –want dat mócht niet, niewaar- heeft de vrouw onder waakzaam oog van de man niet gestemd. Heel bizar.
Dudu, schoon madam. Sweety uit Pakistan. En Eusebie, een Vlaamse.
Leeghoofden, ook: ‘Als ge hier woont dan weette wel op wie da ge moet stemmen’.
Onze voorzitter, behoorlijk ergerlijk persoontje. Madame, je krijgt echt wat je geeft en al wat je zegt dat ben je uiteindelijk zelf. Nà. Wat is er verkeerd aan een beetje menselijkheid, een beetje vriendelijkheid, een beetje humor?

Conclusie?
Volgende keer hoeven ze mij niet meer te vragen, ik heb het hiermee wel gezien.
Mijn kleine motoriek marcheert nog goed, los van de paar stempels die op het tafelblad zijn afgedrukt. Coördinatie was ook OK, jammer wel dat de spa bruis met een sisser open spoot en de roze formulieren een iets donkerder tint gaf .
En tellen heb ik niet verleerd, dus dat zit ook wel weer goed voor de komende jaren.
Dát hoef ik in elk geval al niet meer te bewijzen.

Tip voor wie er onderuit wil: te laat komen werkt echt, kom iets tegen 8h opdagen met het meest flauwe excuus, de kinderen of keelpijn of de wekker niet gehoord en je kan gegarandeerd je kar keren. Terwijl de bijzitters die wél op tijd waren eens groen zullen lachen en zullen zeggen dat ze het echt niet erg vinden om te blijven.
En ze zullen het nog menen ook.

Intussen heb ik de 1e ‘Zonder Tjevenstraat’ bordjes zien hangen.
Gent blijft een schone stad.

Els Eeckhout, Schuunschgreifster

▲index 2007▲
 

Maandag, 18 juni 2007 Energiewerkgroep

Zwotska! Wijlen de Cel heeft het licht gezien, wijlen de Cel heeft zich afgelopen weken maanden geconfronteerd gezien met de energieproblematiek. Wijlen de Cel heeft zich in het haar gekrabd en zich de bedenking gemaakt of er uit al dat passiefs gedoe van afgelopen zomer iets actiefs werkbaars kon groeien. Iets op niveau van de Vieze Gasten zélf, maar ook iets op niveau van de buurt en zijn bewoners. Met een artistieke invalshoek, of uitvalshoek of hoe ze die dingen ook noemen. Enfin, zolang het in ons kraam past en de hoeken niet al te veel worden afgesneden kan alles. En zie, na wijs beraad, ettelijke discussies en tochten lang door mistbanken en andere randverschijnselen, schijnt daar toch wel de zon en is de energiewerkgroep geboren.
Halleluja.
Met een 1e vergadering afgelopen maandag, een 1e aftasten en denken over wat de mogelijkheden en de ideeën zijn over dit fenomeen.
Check it out!
Een 1e vergadering waar 15 mensen op afkomen van diverse pluimage, dat vonden wij niet slecht. Dat vonden wij zelfs goed.
Karen van Greenpeace met een paar serieuze bedenkingen over mastodont Electrabel. Sam van het Gentse Milieu Front over de kleine energiedingskes.
Stef van ’t stad, dienst kunsten en nog wat, die de interesse en vooral de medewerking van de stad voor ons project kwam promoten. Tof.
Rita van het duurzaam woonproject met huis–, tuin– en keukentips, het ‘verbeter de wereld begin met jezelf’ principe.
En een leraar van de industriële hoge school die 1 van zijn studenten op het project wil zetten, en de oprichter van Ecofolie. En Luc, en Joeri die het te laat wist maar de dag nadien zijn zegje heeft gedaan en nog iemand die niet op tijd kon zijn.
En G. en L. en M. en P. Een discussie, 1 tafel , 2 meningen; de ene voor en de ander tegen Electrabel. Maar iedereen wil uiteindelijk op hetzelfde uitkomen. Iets doen met de energie die ons gegeven wordt. Er zat spanning in de lucht. Voelbaar. ’t Gaat nog knetteren in ons werkgroepje.
Veel mensen, veel babbels, veel verhalen, veel goesting vooral. Bovenstaande zijn de grove lijnen van een geanimeerde vergadering, de fundering is gegraven, de paalkes uitgezet. Nu de rest nog.

De avond afgesloten op het terras van de Albanees. Venus en de maan stonden gemoedelijk naast elkaar te blinken, alle 2 even schoon, alle 2 even fel; en ze zagen dat het goed was. De amoebe die de Cel eens was zal groeien; gaat groeien, moet groeien. Daar waren we het allemaal roerend over eens. Hoe we die groei precies zien, daar zijn we nog niet helemaal uit, maar dat komt wel. Met tijd en boterhammen en gerecycleerde tetrabrikken.

The day after om half zeven mijn bed uitgestrompeld, working class hero ik. Mijn handen kapot gekrabd, geen oog dicht gedaan. Muggen. Verderfelijke wezens die ik, met enig plezier toch wel, vermorzel maar waar ik meestal veel te traag voor ben. 4 beten op mijn duim, vier, VIER; allemaal op 2 vierkante cm. Alstublieft.

De-badkamer-gloeilamp flikkerde een goedemorgen. Had ze nogal gedaan, maar deze keer overdreef ze. Zo'n goeie morgen was het nu toch ook niet? Douchen en wakker worden, dat leek me net haalbaar. Wakker worden en koffie zuipen, dat leek me nodig. Koffie zuipen en weer in slaap vallen, dat leek me zalig ...

Een mens kan veel denken in pakweg een seconde, een seconde kan lang zijn ook. De 1e secondes die mij ‘the day after’ gegeven werden, waren in elk geval heftig. Een knal, een plof, een gekletter en mijn kot in den donkeren. De-badkamer-gloeilamp was niet meer, ontploft. Aan gruzelementen, versplinterd, verbrijzeld, in frit vaneen, duust stukskes. Maken ze die dingen nu echt niet straffer? Plakt er niet zo een beschermfolieke rond dat glas? Dat ding knalt daar gewoon van mijn plafond, zelfs het rooksliertje en de brandlucht ontbraken niet. Een ravage.
Serieus.

5 minuten eerder en ik was bedolven geweest onder de splinters van een relikwie uit de tijd van Edison, die schonen tijd toen de energie nog met bakken uit de hemel viel; 5 minuten later had net hetzelfde resultaat gegeven. Maar de voorzienigheid had me onder de douche geduwd. Een teken van boven?
Iemand die me zegt: 'gij, gij zijt wel goe bezig maar wordt het niet eens tijd om uw 1e spaarlamp te kopen? Hier, lap, nà, ge kunt direct beginnen'. Of net iemand die zegt 'gij daar, ja gij, maar gij zijt gij helemaal nie goe bezig, gij moet uw ogen eens open trekken en da lampken hier die ge net niet op uwe kop hebt gekregen, awel, denkt dáár maar eens aan als ge weer begint te neuten, en koopt op zijn minst nu eens een spaarlamp'. Ok ok , ik ga wel naar den Brico of naar de Gamma, of waar ze die dingen ook verkopen.

Ik ben heel voorzichtig mijn badkamer uitgeslopen, op mijn tenen tussen het glas door, nog eens achterom kijkend omdat ik dat boelke echt niet vertrouwde. Deze week koop ik mijn spaarlamp, beloofd. En iets tegen de muggen, ook.

De volgende energievergadering ligt nog niet vast. Maar daar worden jullie ten gepaste tijde over in-ge-licht. Als je in de tussentijd geen blijf weet met je opgespaarde energie? Bel ons, mail ons, schrijf ons. Elke Kilowatt aan hersenspinsels telt!

Els Eeckhout, Schuunschgreifster

▲index 2007▲