Dagboek MAART 2006           ▲index 2006▲

woensdag 8 maart 2006   WOUTER DEPREZ - WAR

Guitige jongen. Dat denk ik altijd als ik Wouter Deprez bezig zie. Wat een guitige jongen. Met zijn kwinkslagen en knipogen. En af en toe enkele echte grofheden ertussen. Sommigen vinden hem ver gaan, maar zo heb ik mijn humor graag: zwart, hard en nietsontziend. Hij kan een witz brengen door alleen maar zijn wenkbrauw te laten bewegen. En dan gespeeld verwonderd zijn als het publiek lacht. In die zin lijkt hij een beetje op Toon Hermans. De jongste versie.

Er is de laatste jaren een nieuwe generatie komieken opgestaan, een kruisbestuiving van Angelsaksische stand-up comedy en Nederlandstalig cabaret, en Vlaanderen lust er pap van. Wim Helsen, Alex Agnew, Gunter Lamoot, allemaal spelen ze voor uitverkochte zalen. Onder hen ook Wouter Deprez, fulltime funny man en meisjesidool. Je hoefde deze woensdag enkel maar de zaal in te kijken om dat te beamen. Deprez heeft een hoge aaibaarheidsfactor. Dochters willen hem als vrijer, mama’s willen hem als schoonzoon, vrouwen willen hem tout court. En ik? Ik zou hem wel willen als broer.

Ik houd van het werk dat Deprez op televisie brengt in onder andere De Bovenste Plank en Comedy Casino (De Rechtvaardige Rechters wil ik met plezier uitsluiten). Stukjes van vijf à tien minuten over een welbepaald thema. Of het nu gaat over een eenzame jogger in het Citadelpark in de avondschemering, de avonturen van Jezus of jeugdherinneringen in een uithoek van West-Vlaanderen: ik lig altijd dubbel van het lachen. Hilarisch, beknopt en mooi afgerond. Dezelfde drie dingen die ik in zijn zaalvoorstelling niet volledig heb gevoeld, waardoor ik een beetje onbevredigd naar huis moest gaan.

Mijn verwachtingen waren te hoog gespannen. Ik heb vaak en lang gelachen, maar ik lag op geen enkel moment in een deuk. De verhaaltjes waren nooit langdradig en saai, maar ook niet strak en to the point. Er was veel interactie met het publiek (in de vorm van een ingenieus puntensysteem) en daar ben ik een voorstander van. Maar een paar keer bekroop me toch de neiging om hem een volmondig ‘This ain’t no fucking Godard-movie, so get on with the show’ te roepen. En de rode draad van de voorstelling? Zoals altijd een zoektocht. Naar jezelf, naar bevestiging en naar de liefde, in dit geval een utopische Kalinka. En op het eind mocht iedereen een zelfgevouwen vliegtuigje naar het podium gooien.

Is War van Wouter Deprez een aanrader? Zeker weten. Deprez is een van de beste comedy performers van zijn generatie en dat toont hij veelvuldig in zijn show. Maar van zo’n talent verwacht ik alleen perfectie. En die heb ik niet gekregen. Je kan dat muggenzifterij noemen en dat is het ook. Maar ik mag dat, want ik ben zijn broer…

Inan

 

donderdag 9 maart 2006   WOUTER DEPREZ - WAR           ▲index 2006▲

We zijn vertrokken met een volle zaal, met Renaat de veiligheidsadviseur en Ellen Geert en Carla, het kakkenest en 1 Deprez.
We hebben het genie van 7 (zeven) Deprez’ ontdekt en weten nu dat ze gemaakt zijn uit babbeluten, tong in Madeirasaus en nog iets dat ik vergeten ben.
We hebben de zon zien zakken en de beker langs onze neus voorbij zien gaan.
Bloempot, stamppot, knalpot, pot pot pot, inne minne mutte … 1 lesbienne minder.
We kwamen van ver en zijn via de pechstrook en een konijntje uiteindelijk bij de liefde terecht gekomen, en bij Sofie/Sophie.
Tussendoor een lied, gitaargetokkel, de kwelling van de lendendoek van Jezus op de trap. De liefde blijft de liefde en kan pijn doen, ook al is ze goddelijk.

Wouter Deprez is fris, vrolijk, alert en snel, vooral snel.
Een stuk zeep dat constant uit je handen glibbert.
Sublieme taalbeheersing, en dat maakt veel goed; dat maakt alles goed.
Is het een orgie van lachen, gieren, brullen, giechelen?
Neen, niet direct, maar dat zal eerder aan mij liggen, ik lig niet makkelijk in een deuk.

Maar ik heb genoten, echt genoten en met mij de rest van de zaal.
Er zat zelfs een halve staande ovatie in. Neen, niet van mij maar dat kwam eerder door de vracht aan vliegtuigen die voor mijn voeten lag.

‘War’ gaat dat zien gaat dat zien gij allen.

Oh, en die rinkelende telefoon Wouter, op het eind van de voorstelling, dat was ik, mijn exuses daarvoor, ik verdiende je gevatte repliek, een heel klein beetje.
You are the number 1, ik ben Proximus.


Els

 

10 maart 2006 - WIJKREPORTAGE:         ▲index 2006▲

EEN GESPREK MET HET COLLEGE VAN BURGEMEESTER EN SCHEPENEN OP 10.03.2006

Onder de noemer “Samen werken aan de Brugse Poort” nodigde de stad de Brugse Poorters uit voor een gesprek. Vroeger heette zoiets “Hoorzitting” en wij houden aan dat soort “scheldsessies” –want daar leek het vaak op uit te draaien- nogal wrange herinneringen over. We keken dus uit naar deze samen-spraak nieuwe stijl. En het bleek te werken. Toegegeven: 100 aanwezigen (medewerkers van wijkorganisaties inbegrepen) op een bevolking van
15 000 inwoners zijn misschien niet echt representatief, maar die dapperen hadden dan ook wind, regen en koude moeten trotseren om in de Dunantlaan te geraken. En de sfeer was constructief, ja, zelfs bijna sereen. Een gevulde avond met veel vragen, en dus tijd tekort om de verschillende onderwerpen ten gronde te bespreken.

Voorgeschiedenis
Een tweetal jaar geleden lanceerde de stad het begrip “Gebiedsgerichte werking”: de opmaak van programma’s op wijkniveau, met actiepunten voor de toekomst. Voor de Brugse Poort startten de voorbereidingen reeds in 2OO2, met als motor het stadsvernieuwingsproject “Zuurstof in de Brugse Poort”.

Inspraak
Sindsdien werd elke gelegenheid benut om bewoners te betrekken bij het project. Via inforondes, vragenlijsten, samenwerking met wijkorganisaties en de buurtraad, ludieke activiteiten en een heuse tentoonstelling werden bewoners gehoord en geïnformeerd. De opmerkingen en voorstellen van dit “wijkplatform” werden gebundeld, en vormden de basis voor deze bijeenkomst.

Krachtlijnen
Algemeen wordt de ligging van de wijk (dicht bij zowel centrum als Bourgoyen) als positief ervaren.
De wijk kampt nog steeds met een imagoprobleem. Veel kansarmoede, onveiligheid, veel (en zeer divers!) volk op een beperkte oppervlakte, verloedering en teloorgang van de winkelas… Het zijn maar enkele van de vele problemen.
Maar er is ook hoop: de vele verenigingen en wijkorganisaties doen nu al schitterend werk en dat zien de mensen. Het stadsvernieuwingsproject geeft daarbij heel wat nieuwe impulsen en vergroot de samenhang tussen de reeds aanwezige krachten in de wijk.
De krachtlijnen werden samengebald tot 6 thema’s. We beperken ons hier tot enkele opvallende conclusies.

Thema Leefomgeving
 Positieve appreciatie van het project “Zuurstof” krijgt de bovenhand, na de protesten en het menselijk leed dat gepaard ging met de onteigeningen.
 Grote diversiteit in de bevolking: voor de één een rijkdom, voor de ander een bedreiging.
 Ondanks de vele inspanningen van de stad en IVAGO (veegacties, snelle opruim van sluikstorten, hondentoiletten…) blijven sluikstort, zwerfvuil en hondenpoep een doorn in het oog.
 Zowel oude als nieuwe parken moeten goed onderhouden worden.
 Er is een grote roep naar parkwachters, die een rol zouden kunnen spelen in zowel de veiligheid, als de preventie van vandalisme en zwerfvuil.
 Sommige straten dienen nog heraangelegd te worden.
 De timing van uitvoering van het project “Zuurstof” zit volledig om schema. De aanleg van de parken en de start van de nieuwbouwprojecten zijn voor een deel al voorzien in 2006 en 2007.

Thema Wonen
 Er is nood aan degelijke en betaalbare huur- en koopwoningen, zeker voor jonge gezinnen.
 De meningen over sociale huisvesting zijn zeer verdeeld: voor de ene te veel, voor de ander te weinig. De stad streeft in elk geval naar een sociale mix. De vernieuwingen in de wijk kunnen op termijn ook privé-investeerders aantrekken.
 Na de financiële problemen van de sociale huisvestingssector zo’n twee jaar geleden, zou de nieuwbouw nu sneller moeten starten. Maar hoe dan ook gaat er zeer veel procedure- en papierwerk vooraf…

Thema Mobiliteit
 Er zijn klachten over overdreven snelheid, onverantwoord rijgedrag en dubbel parkeren. De politie greep reeds in via “Operatie Westpoint”, maar constateert dat de bewoners dan weer klagen over te veel controle.
 Er is een grote verkeersdruk in de wijk, en een tekort aan parkeerplaatsen. Waar mogelijk zorgt de stad voor parkeerplaatsen maar de ruimte is zeer beperkt.
 De zone-30 lokt zowel felle pro als contra reacties uit.
 Het openbaar vervoer is goed. Lijn 3 scoort beter dan Lijn 4 richting station, die op de spits te vol zit en soms slecht aansluit op Lijn 3. De stad onderhandelt hierover met “De Lijn”.

Thema veiligheid
 De Brugse Poort hoort bij het commissariaat Gent-West (Ekkergem). Een commissariaat midden in de wijk zoals sommige bewoners vragen is niet haalbaar.
 Vooral oudere Belgen hebben een groot onveiligheidsgevoel door rondhangende jongeren.
 Fietsdiefstal, dealen en druggebruik, vandalisme zijn de meest gesignaleerde veiligheidsproblemen, naast de reeds besproken verkeersoverlast. Ook bij de vele nacht- en telefoonwinkel zijn er bedenkingen.
 Er is een grote vraag naar meer en actiever patrouilleren door de politie en een parkwachter voor de bestaande en nieuwe parkjes.
 Allochtone bewoners vragen naast repressie ook meer overleg en communicatie.

Thema gemeenschapsleven en vrije tijd
 De grote diversiteit in bevolkingsgroepen leidt wel eens tot samenlevingsproblemen. Tegelijk wordt die door heel wat bewoners ook als een rijkdom ervaren. Er is vraag naar initiatieven waar alle bevolkingsgroepen op af komen, maar de praktijk wijst uit dat dit niet evident is. Er is nog een lange weg af te leggen…
 Oudere bewoners hebben heimwee naar vroeger. Dit belet niet dat de huidige initiatieven enorm gewaardeerd worden: het Kringloopcentrum, de wijkbibliotheek, jongerenverenigingen, en natuurlijk onze eigenste Vieze Gasten.
 Sport: bestaande mogelijkheden zijn niet altijd even goed gekend. Ze blijken ook niet toereikend. Er worden echter geen nieuwe faciliteiten voorzien. Vooral volwassenen en mensen met een laag inkomen blijven wat in de kou staan. De nieuwe parken zullen wel voor wat extra mogelijkheden zorgen, vooral voor basket en voetbal. Het wijkgezondheidscentrum neemt ook initiatieven, zoals de Fit-dag van afgelopen zaterdag.

Thema economie
 De Bevrijdingslaan, dè commerciële as bij uitstek, floreert niet meer als weleer en dat is bijzonder jammer. Initiatieven om de straat op te waarderen (bvb. winkelstraatmanagers, premies voor gevelrenovaties…) blijken vaak een slag in het water. Jonge, vernieuwende handelaars zijn voorlopig niet geïnteresseerd om in de wijk te investeren.
 Enkele problemen: het verdwijnen van kleine handelszaken en daarmee ook de diversiteit in het aanbod, leegstand, het overaanbod van nachtwinkels en telefoonshops…
 Er is vraag naar restaurants en terrasjes. Vieze Gasten: we zitten op jullie terras te wachten!
 Lichtpunt is de goed functionerende, multiculturele en dynamische dekenij.
 Ander zorgpunt, zeker bij de allochtone bevolking, is de hoge werkloosheid bij jongeren. De vele nieuwe initiatieven kunnen misschien voor werk-in-de-wijk zorgen?

Danielle


23 maart 2006 - Guido Belcanto          ▲index 2006▲

Guido Belcanto. Dat laatste woord deed me denken aan opera, maar daarvoor moet je niet bij hem zijn. Daar ik meestal erg braaf ben, leek mij een bezoek aan zijn optreden met als titel “De zoete smaak der zonde” een soort uitdagingen. Ik beklaag het me niet. “Koning van het levenslied” is hij, dat las ik ergens. Echter geen zoetgevooisde “Ik hou van jou en blijf je trouw” kwam over zijn lippen maar meer de ruwe en harde lijn van het leven. Waar we trouwens allemaal meermaals mee te maken krijgen. Zijn zingen is vertellen en samen met zijn drie begeleiders in de muziek op gitaar, piano, accordeon, drum, contrabas en vibrafoon, welke zij beurtelings bespeelden, bekwamen ze een samensmeltend geheel. Zijn zingende beschrijving van zijn zogezegd aanbeden ‘madam’ met de film op de achtergrond was zeer speciaal. Het publiek dat de zaal tot de nok toe vulde, was laaiend enthousiast en vroeg verschillende bisnummers. Dit is voor herhaling vatbaar.
Corrie.