Dagboek NOVEMBER 2006           ▲index 2006▲

11 november 2006 -  WERKWEEKEND - namen noemen?


We zaten aan de toog nog wat na te gibberen over de ‘vleselijke man’, onze ‘schat’.
De man die virtueel zowat alle hoeken van de scène gezien heeft in de voorstelling afgelopen vrijdag. Maar wij, wij vrouwen, vonden dat wel kunnen.
Het was nog vroeg toen, alles kon, alles mocht; want geen plannen voor de dag nadien -als je uitslapen geen plannen noemt natuurlijk. Ik wist toen nog niet dat het laat ging worden. Behoorlijk laat. Of eerder vroeg?

M., de Romanticus, ook die avond aanwezig, viel met de deur in huis: ‘Morgen, plakweekend, hoe laat kan je er zijn? Ik heb een mail gestuurd’.
Hè?

Zaterdagochtend had ik nog een vage herinnering aan die uitnodiging en een even vage herinnering aan een even vaag antwoord van mijnentwege.
Ik had echt wel beloofd te helpen. Damn. Grote mond. Houten kop.
Wapenstilstand.
En de bewuste mail:

“To: ...@skynet.be>
From: ...@deviezegasten.org>
Subject:
Date: Fri, 10 Nov 2006 20:25:38 +0100

dag E.,
kunde gij lakskes komen plakken morgen ten tienen ?
gr
M.”

*Zucht*
We hebben een ganse dag gedaan wat we eerder al hebben gedaan: geplakt en geplakt en geplakt. Veel moet er daar niet meer over verteld worden, een schoon fotoke hier:

Voilà, en we zijn vertrokken. We zijn zelfs rond geraakt met het plakwerk.
So, this is it. No more anymore. Enkel nog blowen.

De oude Cel was aanwezig, bijna voltallig.
Er waren tegelijkertijd rondleidingen bezig, dus veel snode plannen zijn er deze keer niet gesmeed maarOmaar: de schijn is hoog gehouden! Met glans, met bravoure.
Daar doen we het voor, want: we zijn een Fijne Cel.

Misschien moet ik dit moment van reflectie gebruiken om deze fijne Cel aan jullie voor te stellen? Deze crème de la crème, dit kruim, deze parel, deze kers deze deze ...
Goed.
Er is G., de Bezieler.
Groot G(h)art, Goed Beter Best, Grappig en Gongelooflijk.
Overal aanwezig met een antwoord op al je vragen. AL je vragen.
Er is M., de Romanticus.
Monter, Moedig, Majestueus, Meester historicus.
Hij blaast de sirene voor de aftocht en voor de lunch; filosoof op de meest onwaarschijnlijke ogenblikken.
Er is P., het Brein.
Pittig, Punctueel, Passioneel, Puur.
Ingetogen kracht, maaltijdtovenaar.
Er is Ka., de Vertelster van Schone Verhalen.
Krachtig, Koket, Kwik, Klankvol.
Plakster in hart in nieren, steunpilaar van G., de Bezieler
Er is S., de Surrealist.
Spits, Straf, Schalks, Sfeervol.
Stil maar altijd aanwezig met, voor mij alleszins, onverklaarbare grappen.
Er is F., de Ontvlambare.
Fanatiek, Fuck you, Frivool, Frontaal.
Heeft zeer veel indruk gemaakt met zijn Mickey Mouse valieske.
En dan is er nog L., de Energieke.
Laconiek, Lustig, Levenslustig, Lachend.
Hij aan wiens kronkelende, immer kolkende hersenmassa al dat moois is ontsproten;

Sp., de melkdrinker en Ku., de Fantast waren niet aanwezig. Maar we zijn hen dankbaar voor eerdere verwezenlijkingen

Wie meewarig met het hoofd knikt bij het lezen van dit hooglied aan de Cel, deze vergoddelijking van zijn leden, raad ik aan het verleden van dit dagboek uit te spitten.
Menig licht zal schijnen, menige deur zal open gaan.
Een en ander zal u duidelijk worden en u doen begrijpen, u doen beseffen, u doen wéten dat hier geen woord te veel is gezegd.
Integendeel.

Els Eeckhout (Schuunschgreifster)

24, 25, 26 november 2006 -  Tien op tien voor Revue                  ▲index 2006▲

Er zijn niet zoveel – of toch? - woorden aan vuil te maken: de revue in een regie van Sam Bogaerts, gepresenteerd door de mensen van Dienstencentrum Ten Hove met medewerking van De Vieze Gasten, was een niet te missen voltreffer.

Drie volle kansen waren er, en d’er was niet één plaatsje leeg gebleven. Volzet, mensen, volzet! Dat het mikpunt van de revue richting oudere generatie ging, was echter geen reden voor de anderen om weg te blijven.

Eén avond- en twee namiddagvoorstellingen waren ideale momenten voor deze grote groep niet meer zo jongeren die min of meer – het is eerlijk - het niet meer ziet zitten om laat op straat te verdwalen.

Gezelligheid was zeker troef. Een rustig publiek. Een enige verzameling van prachtig gemaquilleerde en verklede niet professionele acteurs en actrices. Gereed voor een show van de bovenste plank. Ook gereed voor de gewone mens. Met het oog voor even lachen, doorweven met een traan op bepaalde gevoelsmomenten.

Mag het een ietsje méér zijn? Het theater De Vieze Gasten vult zijn theater met mensen die graag wat méér willen, al was het die extra lach. Er waren heel wat momenten met eenakters die het publiek even stil liet luisteren en dat later een daverend applaus ten beste weggaf. Een naam plakken hoeft niet, want het waren allen ,mensen zonder pretentie op de Bühne’. Mensen die zonder acteerschool gewoon acteurs waren voor een publiek dat hen waardeerde. Mensen van Ten Hove, een gerespecteerd ,dienstencentrum’ in ons Gent, waar de boom der activiteiten groeit en bloeit in zijn ganse verscheidenheid.

Terwijl de vele acteurs over het toneel wervelen, speelt het huisorkest De Evergreens van Ten Hove onder leiding van Jackie Cornelis verscheiden en beklijvend zijn eeuwig steengoede deuntjes. Muziekjes die men ,kent’.

Een Gents nummer over onze Gentse waterzooi van Koen C. wordt door een paar acteurs schitterend uitgebeeld… en een ander laat in een monoloog iets horen over hoe je gewoon je scheet met een zijdelingse blik doorschuift naar je buur. Het lijkt zo ,gemaakt’ maar is gewone realiteit waarin men de menselijke trekjes herkent.

Het zijn maar een paar voorbeelden. Dan vergeten wij nog een performance van Helloooo Dolly te vermelden… Te veel om op te noemen en een break was dan ook nodig voor de plas- en drankpauze.

De Revue liet zich kennen door (alweer) zijn vele kleuren. Want wat is een presentatie zonder een regenboog van kleurrijke fantasie? De veelzijdigheid van de ,goede’ revue toont alle kantjes van theater.
Daar is men duidelijk alweer in gelukt. Een dikke proficiat aan de velen die zich hier hebben ingezet met hart en ziel.

Erik Lippens (Schuunschgreiver)

 

▲index 2006▲