|
14 november 2007 Wim De Wulf ▲index 2007▲
Wim DE WULF met ,,Grensgeval/Cas Limite’’
(cd op ,,Fool On The Hill’’ Productions; zie www.wimdewulf.be)
Twee van onze betere singer-songwriters hadden wat te vieren in november, Wim De Wulf en HT Roberts (zie ander stuk voor deze laatste) Het is nogal gratuite om het dan te hebben over hoe miskend deze genieën wel zijn, want de wereld loopt zo al vol van de onontdekte supertalenten. Het is vooral verheugend dat deze heren, en een paar anderen van de Gentse sien, het gejank en geweeklaag achter zich laten en in plaats daarvan rustig en lustig verder doen. ,,Grensgeval/Cas limite’’ van Wim De Wulf is toch nog een uniek geval/un cas unique. De theaterman (Ultima Thule) heeft heel wat ,,verschijningsvormen’’ die alle met theater en muziek te maken hebben. Behalve tekstdichter voor Kommil Foo (en al het andere…) is hij dus ook singer-songwriter (zie verder site)
Hij blies ons in het voorjaar van de sokken met de toneelvoorstelling van die titel, ,,Grensgeval/Cas limite’’, bij dezelfde De Vieze Gasten op 9 februari (we verwijzen graag naar het stuk dat we hierover pleegden) Het is een vertellement waarvan je de inhoud niet in twee woorden kan weergeven, een waanzinnige story die doorheen gans ons unitair land loopt (Wim woont zelf op de taalgrens in Flobecq/Vloesberg) tot in het Signaal van Botrange toe, en je in spanning houdt tot letterlijk de laatste zin, die goede ouwe whodunnits achterna. Het vrij lange stuk werd toen gelardeerd met songs, en die songs staan nu grotendeels op twee cd’s, die je samen aanschaft: een Nederlandstalige en een Franstalige met resp. ,,Grensgeval’’ en ,,Cas limite’’ als titel, en als Leitmotiv ,,De grens is daarom nog niet de limiet/A la limite, la frontière n’est pas la limite’’. De twaalf liedjes op elke cd zijn zeer verscheiden en daardoor kan de muziek best leven zonder de raamvertelling. Het is de intentie dat stuk+songs én songs een eigen toneelleven blijven leiden.
Met twee cd’s mikt Wim uiteraard op beide taalgemeenschappen. Ongewild komt dit project dan ook als een statement in deze communautair woelige tijden. Als er dan één boodschap naar onze bewindvoerders zou inzitten, dan is het wel dat het in ons land business as usual blijft: de ,,gewone man’’ zit meer in met dagdagelijkse zorgen dan met hervormingen die toch ver boven zijn hoofd plaatsgrijpen, schijnbaar zonder repercussie op zijn eigen levensomstandigheden. Waar hij woont, heeft Wim nu ongetwijfeld een streepje voor. Zijn foutloze uitspraak van het Frans en zijn kennis van het Franse chanson maken hem de ideale man voor ,,Cas limite’’.
Voeg daarbij zijn scherpe opmerkingsgave, zijn verbale gevatheid en zijn grote zin voor humor, en in één klap heeft men in de twéé taalgebieden een leuke luisterplaat bij. Een vol huis bij De Vieze Gasten, die 14e november. Wim had dezelfde band als tijdens het voorjaar en op de cd, op staande bassist Mario Vermandel na, die zijn plaats afstond aan Wouter Berlaen (bekend o.a. van het initiatief De Kleine Avonden) Bruno Deneckere kom je overal tegen maar niet zo vaak (meer) op elektrische gitaar. Met Nils De Caster (viool, lap steel, mandoline/mandocello), Yves Meersschaert (orgel, piano) en Wims broer Tom De Wulf (drums) kan er ook al weinig mis gaan. Samen vormt dat schoon volk De Bezetting. Even komt Nathalie De Schepper zingen, zoals ze op de cd doet, een fraaie tussenkomst overigens. En op de cd speelt Frans Grapperhaus de cello, maar de hoogst sympathieke en vakkundige Nederlander was niet aanwezig.
Wim bracht de Nederlandstalige versie integraal, met dien verstande dat ,,Le Caillou’’ op zich al een Franse vertaling is van ,,De Steen’’ van Bram Vermeulen (dat nummer mag wat ons betreft op single komen! Het heeft radiohitpotentie!) en dat het titelnummer vanzelf al in de twee talen door elkaar staat, als beschrijving van de kermis/ducasse die geen taalgrenzen kent. In plaats van de vertaling van ,,Bijou’’ van Thomas Fersen, ,,Schat’’, staat op de Franse plaat het al oudere ,,Formule 1’’ (oorspronkelijk van zijn cd ,,Of Niet Alleen’’) Hij zou live trouwens die Franse versie brengen, een heksentoer, gezien de songtekst voortraast als een…formule 1 bolide. Er is ook nog de nieuwe versie van ,,November’’, oorspronkelijk op de mini cd ,,Maten en Gewichten’’. In het Frans werd dat ,,Novembre’’.
Wat moeten we zeggen van de performance? Dat Wim als een wervelwind door zijn set gaat, ter plekke de bindteksten bedenkt en inspeelt op de publieksreacties? Het is nu eenmaal weinigen gegeven om met zoveel bravoure en sang-froid op een toneel te staan. En wie het wel kan, heeft dikwijls een vorm van arrogantie over zich, die Wim dan weer totaal vreemd is. De songs staan bol van de woordspelingen maar zijn in de eerste plaats verhaaltjes of bedenkingen rond een bepaald thema.
Er zijn grappige, soms zelfs knotsgekke liedjes, als ,,Goeie Partij’’, over het soortement opgeblazen kikker waar Wim dus de antipode van is. Of ,,Ta’’ waarin bewezen wordt dat de taal van zijn kindjes Stan en Flor een wereldtaal is waarmee alles aan iedereen kan uitgedrukt worden. Het titelnummer is een hilarische opsomming van typische uitdrukkingen van de kermis. ,,Venus’’ is gezien vanuit het standpunt van de kleine jongen die niet begrijpt waarom juffrouw Venus ,,het’’ doet met de oudere jongens voor een mars…En wat doet ze dan dat hij niet kan?! ,,Voor een mars doe ik ook alles’’ leidt hij zijn wraakneming in! De wraak zelf is iets prozaïscher…
De meer ernstige songs blijven doorgaans aan de ribben plakken, zoals de sombere schildering ,,Soms’’, geschreven voor De Kaap in Melle, afdeling kinderpsychiatrie (in de Franse versie heet het ,,Pan’’), waarbij Wim duikt in de donkere krochten van een kingergeest. Koude rillingen ook bij ,,Le pays noir’’, een portret van een streek die men au fond (enkele honderden meters diep) heeft uitgebuit en daarna uitgeteerd aan haar lot heeft overgelaten. Niet alleen de omgeving leed, ook de mensen gingen er onderdoor. ,,November’’ vinden we ook een prachtige weergave van de landerigheid die een donkere regendag met zich meebrengt. De cd staat vol schatten zoals het al vernoemde ,,Schat’’ van de in onze streken al te weinig bekende Thomas Fersen.
Of de songs nog op het format zijn van het hopeloos op drift geslagen Radio 1 weten we niet. Maar ach, tegenwoordig draaien andere zenders wel vaker goed materiaal. We vermoeden echter dat de cd(‘s) in veel huisgezinnen gemeengoed zal of zullen worden, en dat voor langere tijd. Zo bekeken is ,,Grensgeval’’ helemaal géén grensgeval.
(Antoine Légat; 16-17 11 07)
▲index 2007▲
|