Dagboek DECEMBER 2005

dinsdag 6 december 2005  Uit het puin herrees        

Uit het puin van een historisch verleden verrijst langzaam de toekomst. Gebouwen die dateren van een kleine eeuw terug kregen een nieuwe bestemming. Een plek in de Brugse Poort wordt heringericht. Momenteel zijn dat heel wat plekken die omgetoverd worden tot wat eens juweeltjes zullen zijn.
Reinaertstraat 101 is niet meer. Lang leve Haspelstraat 49 (of mogen wij nog zeggen Pierkestroate?). De ,eerste fase’ van de nieuwe Kringloopwinkel Brugse Poort is een feit. Maar ook een deeltje nieuwe Zuurstof.
Het kon allemaal niet rap genoeg gaan na het verdwijnen of ter vlakte gaan van het in de wandelgangen bekende ,Spiegelpaleis’ palende aan een reeks woningen die reeds ter ziele waren gegaan in de Haspelstraat.
Sedert dat moment is er veel veranderd. Er was de broeierige sfeer die sedert maanden uitging van de vele vrijwilligers en medewerkers die zich afvroegen: Hoe wordt het straks? De Sociale Dienst en Kringloopwinkel hadden als antwoord: ,Het oude gewaad wordt afgelegd. Alles wordt nieuw!’
Wij zijn intussen reeds maanden verder en in het gezicht van de drie torens van Gent is een nieuwe en prachtig gedecoreerde camionnette verschenen. Met de emblemen die duidelijk verwijzen naar de Kringloopwinkel Brugse Poort.
Voordat de eerste bezoekers werden toegelaten die dinsdag 6 december, had reeds een ,intieme’ plechtigheid plaats gehad op maandagavond 5 december voor alle medewerkers.
Een moment was het van vele nieuwe richtlijnen, een moment ook van een zekere ingetogenheid bij het ,nieuwe’. Er kwamen een paar ,acteurs’ bij te pas om in een korte show rond een sleutel de gebouwen voor open te verklaren.
Het nieuwe dat ook werd ingewijd door Geert, parochiepriester. Het gebouw, de nieuwe camionnette en eveneens alle medewerkers werden rijkelijk besprenkeld. Klaar voor hun nieuwe taak. Waarna iedereen met veel genoegen de toastjes kon smaken aangevuld met een passend drankje voor de gelegenheid.
En toen het feestgedruis van dat moment voorbij was, en iedereen de weg terug ging naar huis, stond de lieve Sint hen allen nog even op te wachten.
Tot morgen… dan vliegen wij erin!
(Erik L.)
 

zaterdag 10 / zondag 11 december 2005  Buurtnieuws    

Plaine De La Chaîne : geslaagd burenfeest

« Het Pleintje » van de Kettingstraat: een geslaagd voorbeeld van sociale woningbouw en stadsvernieuwing. Maar kennen de buren elkaar?

Niet voldoende, vonden alvast enkele pleinbewoners. Afgelopen zomer, op een zeldzame warme avond, smeedden zij dan ook vrolijk en naarstig plannen voor een heus burenfeest. En ze zagen het groot! Meteen twee dagen zouden het worden, compleet met hapjes, drankjes en muziek.

Zaterdag 10 en zondag 11 december was het dan zover. De weergoden waren de initiatiefnemers gunstig gezind. De feestgangers werden niet alleen vergast op hapjes en drankjes, maar ook op een stralend winterzonnetje. Voor de springkastelen was het net ietsje te koud, maar voor de rest: ambiance, ambiance!

Zondagavond, 20u30. Een heldere sterrenhemel, en de gedachte aan hete ajuinsoep en Turkse en Marokkaanse hapjes lokten me naar het pleintje. Te laat, zo bleek. Onderweg kruiste ik een kerstboom op wielen. Slechts één kraampje stond nog overeind, maar het was wel bevolkt. En ik had geluk: er was nog “nen druppel” te krijgen! En meerdere wellicht ook. Een ideaal moment voor een korte babbel met de initiatiefnemers. Moe, ja, dat waren ze wel. Maar ook voldaan en vastbesloten het volgend jaar over te doen. Zeker de zaterdagnamiddag was een groot succes. Ambiance, ambiance. Het enthousiasme van de feestvierders sloeg op me over, en zelfs zonder vallende ster besloot ik volgend jaar wat vroeger te komen… Zet mijn kopje ajuinsoep alvast op de lijst!

Danielle
 

Vrijdag 16 december 2005    Pleintjesbezoek        ▲index ▲

De Brugse Poort is ,uniek’ in heel wat facetten. Facetten waar wij niet direct bij stilstaan en niet beseffen dat zij onze samen-leving ook heel wat beïnvloeden.
Want zeg nu zelf, wat zou een stad zijn zonder zijn ,pleinen’? Een buurt komt tot leven op zijn pleintjes, kleine of grote. Wij zouden gelukkig moeten zijn dat wij die hébben! Want zonder pleinen zou het maar een dooie bedoening zijn.
Vorige week zakte ik even af naar één van die nieuwe pleintjes dat men even een kleurrijke ,verfranste’ naam had gegeven. Waarschijnlijk om op te vallen, denk ik, dat Plaine de la Chaine ofte Kettingplein even extra aandacht kreeg? Ik had zo een ,affischke’ ergens opgemerkt en het even gelezen.
Er was van alles te doen. Maar voornamelijk was het een ontmoeting van buurtbewoners die gezellig ondereen een borrel of iets zachters konden nuttigen, of zelfs konden proeven van een meer buitenlands gerechtje. Alles werd dan ook dik in de saus van muziek aangeboden. Alleszins even een moment om te genieten… En kennismaken kan altijd met de buren! Want van dat kennismaken is er nog te weinig.
,’goa Ne kier buten, kè geuurt datter wa te doen es op…’
Ach ja, er is wel altijd een reden voor een wandelingetje rond ,de buurt’. En andermaal een nieuwe afspraak voor een eindejaarsdrankje was er in de bus gevallen. Ditmaal op het Bisschop Seghersplein op vrijdag 16.
Een ongure avond was het, dat wel. Ik zag enkele kennissen die slurpten van een warme choco of koffie op deze receptie maar de topper: De Vieze Gasten fanfare bood een paar mooie meezingers. Werd er nooit eerder even voor alle duidelijkheid een pamflet met de te zingen woorden uitgedeeld aan de massa? Konden die dan toch meezingen of is het neuriën op de tonen van De Vieze Gasten? In ieder geval vond ik dat het ritme van deze fanfare niet meer moest worden geboren.
(Erik L.)
 

Vrijdag 23 december 2005  Jamila nodigt uit… 

Een ding moet je de vieze gasten wel nageven : hun humor tappen ze toch wel uit heel absurdistische vaatjes. Enfin, ik bedoel maar, wat te denken van volgende uitnodiging die ze in hun programmaboekje binnensmokkelden: “Jamila Amadou nodigt uit”, avondvullend programma, met oa een modeshow. Hallo? Een mo-de-show, allez neen, maar serieus. De VIEZE gasten lokken me naar een MODEshow. Goed,ik weet dat fashionguru’s wel eens wat bewerkt katoen of gerecycleerde yoghurtpotjes in hun even ondraagbare als onbetaalbare creaties durven te verwerken, maar wat onze tedere anarchisten van de Brugse Poort hier betrachten, Hmmm, ik weet het toch niet. Reden te meer om dat eens uit te gaan checken.

Ik daar dus naar toe. De monkellach reeds op de lippen, klaar om me eens goed op de dijen te kletsen. Want fashion-addict als ik ben, moeten ze mij geen kans op open doel presenteren om dilettantistische wanna-be ontwerperkes van het zevende knoopsgat mentaal tot in de kelders van hun puber ego terug te kloppen. Dit wordt fun!
Mijn geduld wordt echter op de proef gesteld, want het spektakel krijgt een voorprogramma. Een boekvoorstelling godbetert! Tsja, iets over Marx en grootkapitaal en Bakunin waarschijnlijk. Dat is hier toch een nest linkse ratten, niet? Moker in mijn tronie: nope! Het boekje kapittelt: eigen emancipatie eerst. En nu pas wordt me duidelijk wat de schemer van het auditorium al die tijd voor me verborgen hield. Geen bohémiense krakers of militante rooie rakkers. Rondom mij zit een keur aan exotisch schoon man-en vrouwvolk, een menselijke vruchtensalade waarin ik me plots de kleurloze jonagold van dienst begin te voelen. Yep, toegegeven, Vieze Gasten :1 et moi pauvre con: dikke zero.
Dit loopt niet lekker. Voor mij toch niet. Het debat gaat té vlot de mensen zijn té lief (en schoon en verzorgd daarenboven) en als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl vangt mijn licht geïrriteerde linker neusgat de eerste signalen op van wat zich aandient als een veelbelovend banket. En ja hoor, Hoho, niet de verwachte belegen sandwich met politiek correcte kaas en home-made yukkie veggie-spread. Wat blijkt: een scala aan Libanees-Palestijnse hapjes wacht op consumptie. Brokje in de keel? Geen probleem de lekkerste thee ooit spoelt die korzelige kruimel richting hotel darmkanaal.
Man man, mijn verwachtingspatroon ligt geheel en al aan gruzelementen. En net dan komt de genadesteek. Aaaarghh! Kleurige kaftans, bloedmooie exotische schonen, en bedwelmende muziek. Om nog maar van die zeer bekwame buikdanseres te zwijgen. Jezus, dit zijn niet de Vieze Gasten, laat staan Gent/Oost-Vlaanderen/België/Europa. Dit is Ali-Baba’s grot, de soek aller soeks, maagdenhuis en harem tesaam. Dit is the Bloody Orient!
Ik geraak me er van bewust dat de een-nul ondertussen een verpletterende nederlaag in mijn nadeel geworden is. Maar wat dan nog. De nacht lonkt uit tientallen verleidelijke ogen, de muziekband swingt en de heupen wiegen op een aanstekelijk ritme. Swing it Jamila, baby!
(Davy)