Dagboek SEPTEMBER 2007        

IJNGEL

“Ik ben nen ijngel,” zei het wezentje dat bestond uit de geur van lentebloemen, twee zeer blauwe ogen, enkele rondingen en een massa blond haar.
“Tuurlijk,” antwoordde Ioannes, en bekeek verder het landschap, blauw en groen in de zon. “Ja moar, ik ben nen ijngel van Onshiere!” Ioannes bekeek een sleutelbloem van dichtbij en sprak: “Je kunt toch gienen ijngel van de duvel zijn, waor?” Het wezentje haalde zijn schouders op. “In d’ helle zijn er uuk ijngels maar ik kome toevallig uit de hemel, van bij Onshiere.” Het was een gewone vaststelling. Ioannes dacht dat alle engelen eigenlijk mannelijk waren (de engel sprak…hij sprak), maar het wezentje dat beweerde een van Onshieres side-kicks te zijn was bepaald geen man. Zij was een mooie jonge vrouw met ogen in de kleur van vergeet-mij-nietjes. Geen enkele man ter wereld bezat zulke ronde onderdelen als zij. Ioannes kende genoeg jonge vrouwen om dat te weten.
“Ezue,” zei hij, “wa doede zuual as ge in den hemel zaat?” De engel ging ontspannen zitten op de boomstam: “ik zijnge en ‘k maoke preparoasies voor de gruute fiesten dien der altijd zijn, want er es veel kontentement doar als een zoendoar op d’eirde hem bekiert. Maar op den duur wil tzelfs een ijngel ne kier wa anders. Ik heb konzee gevraogd om op d’eerde te komen en hier ben ik.” Ioannes zat nog altijd dezelfde sleutelbloem te bestuderen: “en van welke Onshiere ben je een engel? Van Allah, Dseehova, of van de geweune witte Onshiere? De engel wond zich een beetje op, er kwam een roze blosje op haar zachte perzikwangetjes. “Es da nu nog altijd tzelfde mee ulder? Weten gulder nu nog nie dat er maor iénen Onshiere es, wa naome dade’em uuk geeft?”
“Ah,” zei Ioannes tamelijk stompzinnig, “wa komde eigentlijk doen op d’eerde?”
“Wel, Onshiere zaa: als ge daar toch zaat, geef ne kier een komiske van liefde af, het is al een tijtse lèn da’k daor nen ijngel mee gezoenden hè. Maor de meinsen willen mijn komisse nie, ze smaaten mij overal aan de deure.”
“Ja, ‘t es iet.” zei Ioannes, terwijl hij de sleutelbloem losliet,” ik probeerde iet te vertelle over de nature en de biestses en de blommekes, maar...”
Hij haalde zijn schouders op terwijl hij in haar vergeet-mij-nietjesblauwe ogen verdronk. Hij keek weer naar de sleutelbloemen.
“Gij hiet Ioannes, es ’t nie woar?”
Hij knikte. “Hoe is euwe noame?”
“IJngel,” zei ze, “geweun IJngel.” “en uit wa bestoat eu komisse?” “Uit hiel veel en hiel weinig dingen, een beetse gelijk Zijne Zeune de dieë gebrocht hee; ei-gentlijk is ‘t mier dan een beetse: het ès die komisse.”
Ioannes keek verward. “Het is nie zuu lastig, zulde,” zei ze, “het gaat er allien over dat je in malkaar het goeie, het zachte, het tedere ziet en al het andere aanveerd. Het is alleen maar een kweste van malkaar gère zien zelfs mee all wa’t’erbij komt: een totse, ne kier goe vastpakke of een warm handse. Ge kunt het uuk goan eksplikere zoals de gelierde meinsen en de kerkvoaders of schgreivers doen, maar tons kraagde een guule kasse vol boeken en geen liefde.” “Azue,” Ioannes liet zijn sleutelbloemen voor wat ze waren en keek in haar zeer blauwe ogen.
Zij ging nog gemakkelijker zitten op de stam.
“Zo paas ekik dat’es. Zeg Ioannes, en ziede gij mij nie een een klein beetse gère?” “Moeste gienen ijngel zijn, zou ik stroentverliefd op u zijn,” fluisterde hij. “Goe,” zei ze, “loat oens toens vergeten wa da’k ben en een beetse vraaien.” Ioannes schoof op in haar richting en… Ja, zeg, hij was ook maar een man van vlees en bloed.
Ik zou al eens meer een sprookje moeten schrijven.
Zozeetsen..

* Illustratie: “studie voor Leda”-Leonardo da Vinci.s.

Jos Vanelsacker - Mariakerke 2007