|
Dagboek NOVEMBER 2008
vrijdag 21 november 2008 - 'Een fijne avond met dhr & mevr Olman'
Gisterenavond gingen we naar de première van 'Een fijne avond met de heer en mevrouw Olman'. Je zou je voor minder door de gure novemberbuien wringen om deze fijne avond met het koppel Olman bij De Vieze Gasten door te brengen. Een avond gevuld met Nederlandsche Cabaretliederen van J.H. Speenhoff.
Na het liedje over Marietje, die van alles moet beloven, verklaart meneer Olman dat hij en zijn vrouw, mevrouw Olman altijd samen optreden en hij is uiterst tevreden over de samenzang. Een duidelijke gespannen mevrouw Olman beaamt dit. Waarom ze zo verveeld lijkt, net of ze door een of ander tropisch insect is gestoken, komen we later op de avond te weten. Ik verklap deze primeur niet. Maar Ineke Nijssen, in een zwarte sensuele jurk met een knielange linkersplit en op rode pumps vertolkt een vlekkenloze rol van mevrouw Olman.
Er volgt een resem liedjes over de belevenissen van Jantjes. Het ene Jantje is het andere niet. Gelukkig voor hen want deze onthullingen laten een grappige doch melancholische wind over het publiek waaien.
Op een hartverscheurende manier komen we te weten dat het ene Jantje een broekje krijgt uit de enige rok van zijn moedertje; een ander Jantje de schoolbank niet meer haalt; een Jantje met de vogels praat; een ander Jantje op de loer staat toen zijn zusje ziek werd; over een zoon Jan en zijn 'moederhart, tralaliere, tralalala; een inmiddels groter en ouder geworden Jan met het knagend gevoel zit 'van zijn meisje dat hij nooit vergeten is'.
Een hilarisch stukje amusement is het liedje over 'een middag in het woud'. Mevrouw Olman heeft praktische problemen met het mondstukje van haar harmonica als is haar hoofddeksel zeer modieus; we hebben thuis zeker het zelfde rieten matje liggen. Het publiek gaat volledig uit de bol als ze het refreintje kunnen meezingen. Wie houdt nu niet van vogeldreuntjes als twiet, twiet, twiet, twiet.
De spanning tussen meneer en mevrouw begint berghoogten te krijgen. Hoewel meneer Olman bevestigt dat iedereen wel eens vastzit, ook cardiologisch, verlaat hij voor eventjes het podium. Mevrouw Olman krijgt nu de kans om ons haar geheim toe te vertrouwen. Maar Frank Cools die de rol van meneer Olman als liefhebbende echtgenoot op een zeer geloofwaardige manier neer zet, verschijnt opnieuw ten tonele om samen met zijn op de top gedreven zenuwachtige vrouw het liedje over 'twee aardige mensen' te brengen. Een agressieve maar alles onder controle hebbende mevrouw Olman slaat op een professionele manier de maat met een drumstok.
In het liedje over de Spaanse Enrique en Bianca laat mevrouw Olman ons mee genieten van haar zuiders ingebonden temperament. Een koele, nette meneer Olman begeleidt haar feilloos op zijn snaarinstrument.
Meneer Olman sluit deze cabaretavond af met de bevestiging dat wij het fijnste publiek van de wereld waren en na een stop in de wintermaanden komen zij terug.
(schuilnaam E)
|