Dagboek JANUARI 2009

‘Softie’ door Gunther Lamoot - 9 januari 2009

Deze avond staat Gunter Lamoot op het podium bij De Vieze Gasten. Op een levensgroot schilderij staat een wenend Guntertje. Amaai, deze voorstelling belooft ! Wij horen een stukje van de toen 17 jarige knaap op de vrije radio, we worden ondergedompeld in de vele familiekiekjes, een kleine Gunter op een fiets, de iets wat grotere Gunter bij de kerstman en de nog wat grotere kerel bij mama en papa en de nog iets langere rekel als vampier beschilderd. Hij laat ons mee genieten met een goocheltruck waar hij de clou pas na de voorstelling onthult, op vraag van de nieuwsgierige bezoekers. We krijgen vuile moppen te horen maar er zijn er nog die dieper gaan. Hij verklapt ons dat kunst ook voor de gewone man moet zijn. Is dit geen edele vaststelling van onze knaap ter plaatse ? Uiterlijk rustig staat hij daar op zijn sandalen, net een tandeloze duivenmelker die tuurt in de nietszeggende wolken. Dit kabbelend moment valt in duigen als er een man de zaal verlaat. Gunter heeft dit niet voorbereid en hij wacht tot de man terugkomt. Hij schuifelt lichtjes uit zijn lood gebracht - of toch weer niet - over het podium. Maar de man komt niet terug en de show gaat verder. Deze sofie dertiger leert ons dat een koffietafel na een begrafenis eigenlijk een rouwkostgala is en dat ze een rouwbrief beter in de vorm van een rebus kunnen opsturen. Dan heb je daar nog iets aan. Wist je dat de naam van de hond van Jezus Amen is. Had ik dit maar eerder geweten. Spitsvondig, jawel.
Een zeer komische noot zit in de playbackvertolking van zijn tekst van 'een zekere meneer Roger die woont in de wc', een meegiller van formaat en door hem jaren geleden geschreven. Je zou toch al voor minder door het vernieuwde dak van de zaal gaan.
Gunter neemt ons ook nog mee van zijn geboorte, langs de vele geprojecteerde Gunterfoto's, de verhalen van zijn verblijf in het internaat, als puber maar dan eentje zonder baardgroei, in foto's met de weelderige baardgroei van de papa, in een story over de beerput, over god en de zijne, over zijn spectaculair verjaardagsgschenk (ik verklap lekker niet wat het juist was), over zijn schoolresultaten die in de zwaartekracht geloofden. Deze performer zet dit keer zijn al rijkgevulde ziel open. hij vertrouwt ons toe dat er geen achterliggende gedachte in zijn show zit. Als dit geen amusement is van de bovenste klasse, waar begint een one man show dan ? (op de wc van meneer Roger ...)

E.

‘De ondernemers’ door vzw De Twijfel - 28 januari 2009

Deze voorstelling begint op een rookspuwend podium bij De Vieze Gasten. Zal deze avond in rook opgaan of juist niet ? We volgen de sappige belevenissen van de broers, Tony en Franky, zoons van Rudy, Drievinger uit de wereldstad, Ledeberg. De nerveuze en in exportdoende zakenman Tony is schitterend gespeeld door Daan Hugaert. Het is een rol dat op zijn, met goud beladen lijf op lederen puntschoenen is geschreven. Dat Tony over 'jonge poezen' spreekt, verwondert ons niet maar als hij begint in een gekuist gents over 'lokale globalisatie in het cultureel landschap met diepgaand draagvlak' dat grijpt naar onze naar yoghurt snakkende kelen. Dat Mieke Bouve als wulpse Vera de geesten van deze broers verhit, hadden we wel verwacht. Ze voelt onmiddellijk dat de broertjes stijf staan van de stress. Dat wij energie uit de kosmos moeten zuigen of is het de luchtvervuiling die energie uit ons zuigt, is niet zo duidelijk. Maar mevrouw Vera leert deze mannen dat zij moeten openstaan voor de komische energie, op welke wijze ze in het lichaam ook komt. Bob De Moor vertolkt een naar iets ernstiger neigende Franky. Een onzekere boekhouder die nog in het licht moet ontwaken. Vera, een vrouw met geldvingers wil deze taak maar al te graag op zich nemen. Ik miste dit stuk tijdens de Gentse Feesten maar deze avond heeft mijn vorig jaar goed gemaakt. Een vlotte voorstelling met vele grappige, dubbele bodems; zo uit het dagelijks leven gegrepen.

E.