VUILE KLAP

« …en mars au Sénégal,
dans des communautés rurales,
on a goutté l’ Afrique
et son hospitalité… »

Lieve mensen,

Ik hou van Gent en van de Brugse Poorte in ’t bijzonder, maar ik woon wel al van in 1975 in Zomergem en het Meetjesland heeft zowaar mijn hart gestolen. Nu zijn Magda en ikzelf al die jaren in ons dorp actief in de derdewereldbeweging en vijf jaar geleden zijn we met een nieuw avontuur gestart. Vanuit Zomergem wilden we de dorpsmuren openbreken en met de buurgemeentes samenwerken om op termijn een vriendschapsband te kunnen afsluiten met een regio in het Zuiden.

Sinds 2003 zijn er gemeenschappelijke activiteiten tussen de vier gemeentes van de Lowazone : Lovendegem, Waarschoot, Zomergem en Nevele. In de voorbije paasvakantie was het dan zover: één burgemeester, twee schepenen voor ontwikkelingssamenwerking en negen enthousiastelingen trokken naar Sénégal waar we verwacht werden in de landelijke gemeentes Pout, Keur Moussa en Diender. Drie gemeentes uit het Zuiden die net als wij proberen samen te werken.

Een kleine week lang bezochten we projecten, schooltjes, gezondheidsposten, markten, velden, een drooggevallen meer, gehuchten met en zonder elektriciteit, gehuchten met en zonder water, we reden met de taxi-cheval en zaten met meer dan tien in de taxi-brousse…
We wisselden ideeën, we aten met onze rechterhand uit grote gemeenschappelijke schotels en kregen de lekkerste brokjes naar onze kant gegooid, we dronken thee die stijf stond van de suiker. ’s Avonds werden we allemaal opgevangen in een gastgezin. We vertelden over onze families en luisterden naar hun verhalen, …vanaf het eerste moment waren we thuis , alsof we mekaar al jaren kenden!

We weten het allemaal, we maken er al jaren voorstellingen over, maar met je neus er bovenop is toch weer iets anders, iets intenser. De schooltjes zijn hopeloos te klein met teveel kinderen in veel te kleine klasjes. Per dorp kunnen jaarlijks 150 kinderen helemaal niet naar school.

Eén verpleegster en twee vroedvrouwen voor een gebied zo groot als de gehele Lowazone. Eén chefdokter voor drie Lowazones. Maar wat voor verpleegsters, wat een dokter! Die laatste was trouwens ook een vrouw, bevlogen als geen ander.

Hetzelfde gold voor de schooldirecties en al het personeel, die een engagement uitstraalden om u tegen te zeggen. We zouden het ook kunnen hebben over de ingenieurs die, zoals het hoort, ingenieuze en zo goed als kosteloze en ecologisch verantwoorde methodes uitvinden om allerlei problemen het hoofd te bieden.

We hebben genoten van de gastvrijheid, van de solidariteit en van hun enthousiasme. We werden ontroerd door de manier waarop ze met de vele beperkingen omgaan en eigenlijk nooit de moed laten zakken. Zij hebben ons nodig, ’t zal wel zijn, maar ’t is wederzijds want zij hebben ons zo ongelooflijk veel te bieden.

En nu aan ’t werk, want om de vriendschapsband met de drie Senegalese gemeentes te ontwikkelen moeten we alle Lowazoners sensibiliseren…
Wedden dat het ons zal lukken?

PS bijna vergeten, maar onze Marc Hoflack, de huisfotograaf van De Vieze Gasten, trok met ons mee naae Senegal. Het zou dan ook wel eens kunnen dat bijna alle foto's in onze Nieuwsbrief ... jawel!

Mong