Als kind worstelde Yves Meerschaert met slaapverlamming: je wordt wakker, maar je lichaam beweegt niet. Alles lijkt stil te staan. Angst, onzekerheid en een eindeloos wachten overheersen dat moment. Dit intense gevoel van hulpeloosheid en verwarring heeft hem geïnspireerd om een symfonie te schrijven: Symphony in Four Seconds. Nu brengen Meersschaert en Ineke Nijssen hem in kleine bezetting onder de naam BANG! BANG! Tijd Tijd om te gaan slapen En bang Voor alles De trap een zwart gat De treden een halve meter hoog Je voeten 1000 kilo De deur van je kamer een stalen poort van 10 meter hoog Ginder in de verte, je bed Alle moed bij elkaar rapen, diep ademhalen, spurten op leven en dood, tijgersprong, muisstil onder je deken en dan… Do re mi fa sol… Piano spelen do re mi fa sol… In je hoofd Do re mi fa sol… Dat is het enige dat helpt Piano spelen   Deze symfonie geeft een stem aan emoties die vaak onzichtbaar blijven, en maakt het thema kinderlijke angst bespreekbaar. Het verhaal laat zien hoe de fantasie van een kind op hol kan slaan wanneer het geconfronteerd wordt met gevoelens van machteloosheid en onzekerheid.  

Compositie en piano Yves Meerschaert

Verteld door Ineke Nijsen

Tekst* en regie Mich Walschaerts

Techniek Joris Verniest

 (*met dank aan Mark Jeanty)

Gilbert Bécaud, oftewel Monsieur 100 000 Volts.
In 2026 is het 25 jaar geleden dat hij overleed.
En in 2027 zou hij 100 geworden zijn.
Als dàt geen reden is om zijn repertoire te vieren! En dat repertoire, dat is rijk, sterk én tijdloos.
Nathalie, natuurlijk!
Et maintenant, maar jaaaaaaaaa!
L’important c’est la rose, C’est en septembre, Je reviens te chercher, Quand il est mort le poète… Cools & De Schepper duiken met aanstekelijk plezier in dat werk van Gilbert Bécaud.   
Wie hun AZNAVOUR zag, wil hun BÉCAUD niet missen.
Ook dit wordt een avond vol schoonheid, herkenning en verrassing.
Een stem en een gitaar: het Franse chanson in zijn meest pure vorm.

Gilbert Bécaud, oftewel Monsieur 100 000 Volts.
In 2026 is het 25 jaar geleden dat hij overleed.
En in 2027 zou hij 100 geworden zijn.
Als dàt geen reden is om zijn repertoire te vieren! En dat repertoire, dat is rijk, sterk én tijdloos.
Nathalie, natuurlijk!
Et maintenant, maar jaaaaaaaaa!
L’important c’est la rose, C’est en septembre, Je reviens te chercher, Quand il est mort le poète… Cools & De Schepper duiken met aanstekelijk plezier in dat werk van Gilbert Bécaud.   
Wie hun AZNAVOUR zag, wil hun BÉCAUD niet missen.
Ook dit wordt een avond vol schoonheid, herkenning en verrassing.
Een stem en een gitaar: het Franse chanson in zijn meest pure vorm.

Gilbert Bécaud, oftewel Monsieur 100 000 Volts.
In 2026 is het 25 jaar geleden dat hij overleed.
En in 2027 zou hij 100 geworden zijn.
Als dàt geen reden is om zijn repertoire te vieren! En dat repertoire, dat is rijk, sterk én tijdloos.
Nathalie, natuurlijk!
Et maintenant, maar jaaaaaaaaa!
L’important c’est la rose, C’est en septembre, Je reviens te chercher, Quand il est mort le poète… Cools & De Schepper duiken met aanstekelijk plezier in dat werk van Gilbert Bécaud.   
Wie hun AZNAVOUR zag, wil hun BÉCAUD niet missen.
Ook dit wordt een avond vol schoonheid, herkenning en verrassing.
Een stem en een gitaar: het Franse chanson in zijn meest pure vorm.

Gilbert Bécaud, oftewel Monsieur 100 000 Volts.
In 2026 is het 25 jaar geleden dat hij overleed.
En in 2027 zou hij 100 geworden zijn.
Als dàt geen reden is om zijn repertoire te vieren! En dat repertoire, dat is rijk, sterk én tijdloos.
Nathalie, natuurlijk!
Et maintenant, maar jaaaaaaaaa!
L’important c’est la rose, C’est en septembre, Je reviens te chercher, Quand il est mort le poète… Cools & De Schepper duiken met aanstekelijk plezier in dat werk van Gilbert Bécaud.   
Wie hun AZNAVOUR zag, wil hun BÉCAUD niet missen.
Ook dit wordt een avond vol schoonheid, herkenning en verrassing.
Een stem en een gitaar: het Franse chanson in zijn meest pure vorm.

‘Is het nog ver?’ is een monoloog over tijd, afstand en het nastreven van een doel. Dat doel kan gaandeweg een andere vorm krijgen, zich verleggen of verdwijnen, zodat de grond onder je voeten week wordt. Maar ook op weke grond kan gedanst en gelachen worden. In november 2022 presenteerden drie jonge makers van theatercollectief BLEEZZ tijdens WIPCOOP Antwerpen een eerste aanzet van ‘Is het nog ver?’, toen nog onder de werktitel ‘IT’S (NEVER) FUCKED UP’. Hun performance, gebaseerd op persoonlijke verhalen over migratie en veerkracht, werd erg enthousiast onthaald en later bekroond met de Antwerp Bijou Jury Prijs. Hoewel er concrete plannen waren om de voorstelling in 2023 te finaliseren en te spelen, nam het leven een onverwachte wending. Twee jaar later keert Louai Hashem solo terug naar ‘IT’S (NEVER) FUCKED UP’. Met het originele materiaal en de herinneringen van toen als vertrekpunt, onderzoekt hij wat de voorstelling vandaag nog betekent. Wat startte als een collectief werk vormde de inspiratie voor een solo met nieuw materiaal en een nieuwe titel. Gecoacht door Amara Reta en Rashif El Kaoui.  ‘Is het nog ver?’ is een theatrale reflectie op verandering, verlies en het vasthouden aan geloof – in jezelf, in de toekomst. Louai Hashem is een Belgisch-Syrische theatermaker en multidisciplinair artiest. Zijn werk beweegt zich tussen theater, dans, beeld en tekst – vaak vertrekkend vanuit persoonlijke verhalen en thema’s als migratie, identiteit en heimwee. Hij speelde in producties van kunstZ, nam deel aan dans- en performanceprojecten zoals ‘Multitud’ (Tamara Cubas) en De Dansende Samenleving, en creëerde de installatie ‘Vrijheid’ voor Fameus. Naast zijn artistieke werk is Louai ook actief als cultuurnetwerker en publiekswerker bij het Red Star Line Museum, waar hij als community builder programma’s ontwikkelt voor en met jongeren, met andere makers en nieuwe stemmen in de stad. Louai Hashem toont zijn meesterschap: een overtuigend theaterverteller met een scherpe pen, die het publiek meeneemt in een verhaal dat diep raakt en blijft nazinderen. Een must see.
(Kay Doms, programmator Dans Theater & Projecten Arenberg) Met humor en een scherpe blik nodigt Louai ons via zijn verhaal uit om na te denken over de mogelijkheid een ‘plek in de wereld’ te vinden. Een klein verhaal, maar daarom niet minder universeel. (Gerardo Salinas, stadsdramaturg KVS) 'Is het nog ver?' is een productie die geprogrammeerd wordt in het kader van het traject Participatief Programmeren in Bij' De Vieze Gasten. Dit project onderzoekt en ondervraagt in groep de betekenis, de waarde en de verdoken machtsdynamieken in kunstprogrammatie.   

Concept, tekst en spel: Louai Hashem
Coaching spel en regie: Amara Reta
Coaching tekst: Rashif El Kaoui
Met de steun van WIPCOOP/Mestizo Arts Platform, Het Fonds voor Talentontwikkeling Stad Antwerpen, Fameus, hetpaleis (residentiewerking), Arenberg, Schouwburg Noord, wpZimmer, c o r s o, fABULEUS en kunstZ/Matterhorn

In ZONGA ondervraagt choreograaf Jipé Lukusa-Kankonde het publiek over de teruggave van gestolen Afrikaanse kunst. Vier dansers met vier maskers bewegen zich op de grens tussen traditie & moderniteit en bepalen daarbij de prijs die we betaalden voor onze hedendaagse samenleving. “Zo begon mijn reis… Op een regenachtige avond, in slaap gesust door het gerommel van de donder, was mijn lot al bezegeld, en hoewel ik in de verte al het geluid van de trommels hoorde die mijn aankomst vierden, wist ik nog steeds niet waar ik heen ging…” Voor de spelers is zonga, wat 'terugkeer' of 'terugkomen' betekent in de Congolese taal Lingala, een hartstochtelijke kreet. Ze nodigt uit om na te denken over de kwestie van de teruggave van Afrikaanse kunstobjecten aan hun landen van herkomst, en in bredere zin over de toe-eigening van kunstobjecten door derde landen. De essentie van deze benadering wordt onderzocht door de enscenering van vier maskers, die een complexe betekenis in zich dragen, aangezien de term 'masker' in de Afrikaanse cultuur zowel het fysieke object als de persoon die het draagt ​​omvat. Zonga is een productie die geprogrammeerd wordt in het kader van het traject Participatief Programmeren in Bij' De Vieze Gasten. Dit project onderzoekt en ondervraagt in groep de betekenis, de waarde en de verdoken machtsdynamieken in kunstprogrammatie. 

Een tragedie over een vrouw die niets liever wil dan een kind, maar vastzit in een huwelijk dat vooral draait om bezit, eer en… stilte. In een Spaans dorp waar iedereen meekijkt, is kinderloosheid geen privézaak maar een collectief oordeel. Hoe gaan, 92 jaar later, tweeëntwintig acteurs uit evenveel hoeken van de wereld er mee om in België? In 1934 schreef Federico García Lorca ‘Yerma’: Yerma wil leven. Haar man Juan wil rust. Dat botst. Hard. Fast forward: 92 jaar later. België. Tweeëntwintig acteurs uit evenveel hoeken van de wereld. En ‘Yerma’ ligt weer op tafel. Of beter: wordt opengebroken. Wat volgt is een gecontroleerde chaos van stemmen, achtergronden en vragen. Wat betekent Yerma vandaag? Wat is sociale druk? Je ziet een repetitie. Of een voorstelling. Of acteurs die proberen een klassieker te spelen en daarbij zichzelf tegenkomen. Verwarrend? Absoluut. Ontroerend? Soms. Grappig? Onverwacht vaak. Kom kijken. Naar ‘Yerma’. Naar de spelers. Naar het theater terwijl het zichzelf betrapt.

Deelnemers:

Alhamada Khaled, Alvarez Laura, Amato Barbara, Barfehei Kimia, Bhaumik Ujjayanta, Borja Lopez Pelaez Manuel, Bullers Katie, Cui Qianjing, Enriquez Paola, Hashem Ihab, Ismailov Ilkay, Jenet Marie, Katsini Lydia, Longrée Arthur, Logvinov Alex, Nyakahoza Anna Gura, Parsekar Nivedita, Pelovski Goran, Schütze Julia, Shahada Mohamed, Widyani Karina, Xiongfei Chen

Regie:                                     Wennie De Ruyck

Tekst en taal:                         Barbara Van Praet

Kostuums:                              Fumie Kanazawa

Choreografie:                         Katie Bullers en Kimia Barfehei

Video:                                     Stephano Tida

Licht:                                      Robin De Valckenaere

Geluid:                                    Mark Jeanty

Illustratie:                                Nivedita Parsekar

Yerma Yerma Yerma is een productie van Spiegelhuis met CVO Gent en is mogelijk gemaakt met de steun van Stad Gent.

Een tragedie over een vrouw die niets liever wil dan een kind, maar vastzit in een huwelijk dat vooral draait om bezit, eer en… stilte. In een Spaans dorp waar iedereen meekijkt, is kinderloosheid geen privézaak maar een collectief oordeel. Hoe gaan, 92 jaar later, tweeëntwintig acteurs uit evenveel hoeken van de wereld er mee om in België? In 1934 schreef Federico García Lorca ‘Yerma’: Yerma wil leven. Haar man Juan wil rust. Dat botst. Hard. Fast forward: 92 jaar later. België. Tweeëntwintig acteurs uit evenveel hoeken van de wereld. En ‘Yerma’ ligt weer op tafel. Of beter: wordt opengebroken. Wat volgt is een gecontroleerde chaos van stemmen, achtergronden en vragen. Wat betekent Yerma vandaag? Wat is sociale druk? Je ziet een repetitie. Of een voorstelling. Of acteurs die proberen een klassieker te spelen en daarbij zichzelf tegenkomen. Verwarrend? Absoluut. Ontroerend? Soms. Grappig? Onverwacht vaak. Kom kijken. Naar ‘Yerma’. Naar de spelers. Naar het theater terwijl het zichzelf betrapt.

Deelnemers:

Alhamada Khaled, Alvarez Laura, Amato Barbara, Barfehei Kimia, Bhaumik Ujjayanta, Borja Lopez Pelaez Manuel, Bullers Katie, Cui Qianjing, Enriquez Paola, Hashem Ihab, Ismailov Ilkay, Jenet Marie, Katsini Lydia, Longrée Arthur, Logvinov Alex, Nyakahoza Anna Gura, Parsekar Nivedita, Pelovski Goran, Schütze Julia, Shahada Mohamed, Widyani Karina, Xiongfei Chen

Regie:                                     Wennie De Ruyck

Tekst en taal:                         Barbara Van Praet

Kostuums:                              Fumie Kanazawa

Choreografie:                         Katie Bullers en Kimia Barfehei

Video:                                     Stephano Tida

Licht:                                      Robin De Valckenaere

Geluid:                                    Mark Jeanty

Illustratie:                                Nivedita Parsekar

Yerma Yerma Yerma is een productie van Spiegelhuis met CVO Gent en is mogelijk gemaakt met de steun van Stad Gent.

Een tragedie over een vrouw die niets liever wil dan een kind, maar vastzit in een huwelijk dat vooral draait om bezit, eer en… stilte. In een Spaans dorp waar iedereen meekijkt, is kinderloosheid geen privézaak maar een collectief oordeel. Hoe gaan, 92 jaar later, tweeëntwintig acteurs uit evenveel hoeken van de wereld er mee om in België? In 1934 schreef Federico García Lorca ‘Yerma’: Yerma wil leven. Haar man Juan wil rust. Dat botst. Hard. Fast forward: 92 jaar later. België. Tweeëntwintig acteurs uit evenveel hoeken van de wereld. En ‘Yerma’ ligt weer op tafel. Of beter: wordt opengebroken. Wat volgt is een gecontroleerde chaos van stemmen, achtergronden en vragen. Wat betekent Yerma vandaag? Wat is sociale druk? Je ziet een repetitie. Of een voorstelling. Of acteurs die proberen een klassieker te spelen en daarbij zichzelf tegenkomen. Verwarrend? Absoluut. Ontroerend? Soms. Grappig? Onverwacht vaak. Kom kijken. Naar ‘Yerma’. Naar de spelers. Naar het theater terwijl het zichzelf betrapt.

Deelnemers:

Alhamada Khaled, Alvarez Laura, Amato Barbara, Barfehei Kimia, Bhaumik Ujjayanta, Borja Lopez Pelaez Manuel, Bullers Katie, Cui Qianjing, Enriquez Paola, Hashem Ihab, Ismailov Ilkay, Jenet Marie, Katsini Lydia, Longrée Arthur, Logvinov Alex, Nyakahoza Anna Gura, Parsekar Nivedita, Pelovski Goran, Schütze Julia, Shahada Mohamed, Widyani Karina, Xiongfei Chen

Regie:                                     Wennie De Ruyck

Tekst en taal:                         Barbara Van Praet

Kostuums:                              Fumie Kanazawa

Choreografie:                         Katie Bullers en Kimia Barfehei

Video:                                     Stephano Tida

Licht:                                      Robin De Valckenaere

Geluid:                                    Mark Jeanty

Illustratie:                                Nivedita Parsekar

Yerma Yerma Yerma is een productie van Spiegelhuis met CVO Gent en is mogelijk gemaakt met de steun van Stad Gent.

Eva De Roovere – Ik heb ja gezegd
“Ja, heb ik gezegd. Heb ik echt ja gezegd? Ja, dat heb ik gezegd: ja. Jaja. Ik werd uitgedaagd. Het is niet van mijn gewoonte om uitdagingen niet aan te gaan. Ik ben Eva. Misschien kent u mij van mijn muziek. Of misschien kent u mij niet. Maar ik zeg ja tegen de Cabaretbom. U toch ook? Tot dan.”  Eva De Roovere is al meer dan 25 jaar bekend als Belgische singer/songwriter. Maar alles begon in 1999 met Eeef & Coo, winaar van het Leids Cabaret Festival. Eva toert met Nederlandstalige popsongs, solo of met band, met eigen werk en met verschillende projecten, door België en Nederland. En speelt speciaal voor de CabaretBOM terug een beetje cabaret. Hans Vanwynsberge – Pijnmoe
Een circusartiest moet stoppen door chronische vermoeidheid. Nu durft hij langzaam eopnieuw te dromen van de piste. Een ontmoeting tussen circus en cabaret, een voorstelling waarin tragiek en humor elkaar voortdurend omarmen. Tragikomisch, herkenbaar, soms pijnlijk, maar altijd vol hoop.

Wachten en verlangen staan centraal in deze voorstelling. Vier spelers turen vanuit de ijskoude Himalaya niet alleen naar een onzichtbaar dier, maar ook naar zichzelf en onze toekomst in een wereld die steeds meer onleefbaar wordt. Sneeuwpanter is een nieuwe samenwerking tussen theatermakers en spelers Mokhallad Rasem en Kuno Bakker, na hun succesvolle voorstellingen De verse tijd, Homemade en Looking for habibi.  Het uitgangspunt is het boek De Sneeuwpanter van de Franse schrijver, filosoof en avonturier Sylvain Tesson, een van de meest gelezen en geprezen literaire werken in Frankrijk van de afgelopen jaren. Het boek is een verslag van een extreme expeditie naar de hoogvlaktes van de Himalaya, waar een kleine groep mensen – op uitnodiging van natuurfotograaf Vincent Munier – wacht op de verschijning van een bijna mythisch dier: de uiterst schuwe, met uitsterven bedreigde sneeuwpanter. Vanuit een grot op vijfduizend meter hoogte, in temperaturen tot min zevenentwintig graden, speuren ze dagenlang de besneeuwde rotswanden af. Dat wachten wordt een beproeving. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Geduld, verstilling en uithoudingsvermogen blijken de grootste uitdagingen. In de voorstelling kijken we in de hoofden van vier figuren, die elk op hun eigen manier omgaan met dit lange wachten. Vanuit verschillende levensfasen, achtergronden en perspectieven stellen zij zich dezelfde vragen:
Hoe zijn we als mensheid terechtgekomen in een wereld die steeds onleefbaarder wordt? En vooral: of en hoe we daar weer uit kunnen komen. Moeten we het verleden – waarin we vernietigden wat leefde – verdringen en hoop vestigen op de toekomst, op technische oplossingen, op het geloof dat morgen alles beter wordt?
Of moeten we leren aanvaarden wat er is, niet te veel verwachten, genoegen nemen met de wereld en stille getuigen worden? Is dat wijsheid, of gelatenheid? De sneeuwpanter staat symbool voor wat verdwijnt: zestig procent van de wilde diersoorten is de afgelopen vijftig jaar uitgestorven door menselijk handelen. Maar de vraag blijft: zou de panter kunnen terugkeren in een wereld die geen ruimte meer laat voor eenzaamheid? En is dat eigenlijk wel belangrijk, nu de kermis blijft draaien, met zweefmolens en suikerspinnen, en alles uitnodigt om gewoon mee te doen? Sneeuwpanter wordt een verstilde voorstelling over wachten en verlangen.
Een voorstelling waarin elke beweging telt.
Waarin het speuren naar een onzichtbaar dier een onderzoek wordt naar de mens. Sneeuwpanter is een stille schreeuw.

Mokhallad Rasem, Bloeme Feyaerts, Marika Suzuki en Kuno Bakker van, met en door
Iwan Van Vlierberghe en Fee Van Hercktechniek en lichtontwerp
Monty Antwerpen, De Steiger Menen en Productiehuis Ouroborosin samenwerking met
Productiehuis Ouroborosproductiehuis
BeSide Tax Sheltertax shelter
 

Wachten en verlangen staan centraal in deze voorstelling. Vier spelers turen vanuit de ijskoude Himalaya niet alleen naar een onzichtbaar dier, maar ook naar zichzelf en onze toekomst in een wereld die steeds meer onleefbaar wordt. Sneeuwpanter is een nieuwe samenwerking tussen theatermakers en spelers Mokhallad Rasem en Kuno Bakker, na hun succesvolle voorstellingen De verse tijd, Homemade en Looking for habibi.  Het uitgangspunt is het boek De Sneeuwpanter van de Franse schrijver, filosoof en avonturier Sylvain Tesson, een van de meest gelezen en geprezen literaire werken in Frankrijk van de afgelopen jaren. Het boek is een verslag van een extreme expeditie naar de hoogvlaktes van de Himalaya, waar een kleine groep mensen – op uitnodiging van natuurfotograaf Vincent Munier – wacht op de verschijning van een bijna mythisch dier: de uiterst schuwe, met uitsterven bedreigde sneeuwpanter. Vanuit een grot op vijfduizend meter hoogte, in temperaturen tot min zevenentwintig graden, speuren ze dagenlang de besneeuwde rotswanden af. Dat wachten wordt een beproeving. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Geduld, verstilling en uithoudingsvermogen blijken de grootste uitdagingen. In de voorstelling kijken we in de hoofden van vier figuren, die elk op hun eigen manier omgaan met dit lange wachten. Vanuit verschillende levensfasen, achtergronden en perspectieven stellen zij zich dezelfde vragen:
Hoe zijn we als mensheid terechtgekomen in een wereld die steeds onleefbaarder wordt? En vooral: of en hoe we daar weer uit kunnen komen. Moeten we het verleden – waarin we vernietigden wat leefde – verdringen en hoop vestigen op de toekomst, op technische oplossingen, op het geloof dat morgen alles beter wordt?
Of moeten we leren aanvaarden wat er is, niet te veel verwachten, genoegen nemen met de wereld en stille getuigen worden? Is dat wijsheid, of gelatenheid? De sneeuwpanter staat symbool voor wat verdwijnt: zestig procent van de wilde diersoorten is de afgelopen vijftig jaar uitgestorven door menselijk handelen. Maar de vraag blijft: zou de panter kunnen terugkeren in een wereld die geen ruimte meer laat voor eenzaamheid? En is dat eigenlijk wel belangrijk, nu de kermis blijft draaien, met zweefmolens en suikerspinnen, en alles uitnodigt om gewoon mee te doen? Sneeuwpanter wordt een verstilde voorstelling over wachten en verlangen.
Een voorstelling waarin elke beweging telt.
Waarin het speuren naar een onzichtbaar dier een onderzoek wordt naar de mens. Sneeuwpanter is een stille schreeuw.

Mokhallad Rasem, Bloeme Feyaerts, Marika Suzuki en Kuno Bakker van, met en door
Iwan Van Vlierberghe en Fee Van Hercktechniek en lichtontwerp
Monty Antwerpen, De Steiger Menen en Productiehuis Ouroborosin samenwerking met
Productiehuis Ouroborosproductiehuis
BeSide Tax Sheltertax shelter
 

Meer dan 100 artiesten presenteren theater, straattheater, familievoorstellingen, vertellingen, poëzie, circus, performances, concerten, films en tentoonstellingen bij buurtbewoners thuis, lokale handelszaken en buurtorganisaties in de Brugse Poort. BOMfestival zet 100% in op participatie, dat is wat het uniek maakt. Alle deelnemers zijn mede-organisator, zo maken we er samen iets moois van! Kom je af? Alle info te vinden op bomfestival.be

Meer dan 100 artiesten presenteren theater, straattheater, familievoorstellingen, vertellingen, poëzie, circus, performances, concerten, films en tentoonstellingen bij buurtbewoners thuis, lokale handelszaken en buurtorganisaties in de Brugse Poort. BOMfestival zet 100% in op participatie, dat is wat het uniek maakt. Alle deelnemers zijn mede-organisator, zo maken we er samen iets moois van! Kom je af? Alle info te vinden op bomfestival.be

Meer dan 100 artiesten presenteren theater, straattheater, familievoorstellingen, vertellingen, poëzie, circus, performances, concerten, films en tentoonstellingen bij buurtbewoners thuis, lokale handelszaken en buurtorganisaties in de Brugse Poort. BOMfestival zet 100% in op participatie, dat is wat het uniek maakt. Alle deelnemers zijn mede-organisator, zo maken we er samen iets moois van! Kom je af? Alle info te vinden op bomfestival.be

De Schelde is voor Kaai Man zoals de Mississippi; de verloren zielen van de Vlaamse Polders doen voor hem niet onder voor die van de Amerikaanse swamps. Hij zingt over havens en water, over leven, liefde, hoop, dood en geloof, met een stem die de zeven zeeën trotseert en bedwingt. Een stem die zich laat voorstuwen door de bedrieglijk simpele akkoorden die uit Kaai Mans akoestische gitaar vloeien, die klinken als een trein uit langvervolgen tijden, komende van een plek hier ver vandaan. En tegelijkertijd voelt Kaai Man aan als thuis. Achter Kaai Man staan de Oeverlozen. Geschoold door het leven, spreken ze zijn taal, versterken en verbreden ze zijn woorden, verstillen ze waar geluisterd moet. Gebruikmakend van oude recepten, gemengd met gif van nu, brengen ze in hun arrangementen de blues, kleinkunst en smartlap op authentieke wijze tot leven.

Bezetting:
Kaai Man:
Fred Verhaegen (Mambo Chillum, Durango)

De Oeverlozen:
Filip Wauters: gitaar, Pedalsteel (Het Zesde Metaal, Back Back, Spook, …)
Filip Vandebril: Bas
Frederik Van Den Berghe: Drum

De CabaretBOM staat op ontploffen. Geen paniek! Gastheer Walter Janssens en gastvrouw Els Degryse loodsen u veilig door de avond. De artiesten op de revue: Annebel Courtens en Rik Tans Rik Tans - Tans Soms - veelal tijdens een wandeling of ook wel eens onder de douche - passeert de muze, ze fluistert dan een idee of een one-liner in Tans’ oor, waarop deze dan zijn zwarte boekje boven haalt en noteert. Als het boekje vol is, hoopt Tans dat hij met de bijeen gesprokkelde flarden liedjes kansmeden. In het Nederlands. Over het leven in het algemeen en in het bijzonder. Het boekje is vol. Annebel Courtens – Nu wordt alles anders Nu
wordt alles anders, zelfs de show die ze in gedachten had. Tijdens haar residentie in Cinema Rix kon Annebel, met de steun van theatermaker Elena Peeters, vier dagen vrij balanceren op de dunne lijn tussen cabaret en autobiografie. Zonder gêne en met een dosis zelfspot brengt Annebel in een wervelende mix van humor, kwetsbaarheid, gekte, zelfspot, poëzie, zang, dans en mime.

Dit Gentse trio brengt instrumentale en psychedelische scape-rock. Een intens filmische ontdekkingstocht doorheen gevoelens van vervreemding, verlies van connectie en dystopia. Hun reis wordt verteld met muziek én visual arts. Een totaalervaring, een mokerslag. In het universum van Endlingr botsen onmiskenbare thema’s op elkaar: ontkoppeling, vervreemding, verlatenheid, isolement, dystopie, nostalgie naar ongerepte natuur, een filmische connotatie (film noir) met grootstedelijke allures. Golflengte – Soms moet je lengtes afleggen om golven te maken. Een project van Aardewerk.

Deze beeldrijke, verhalende familievoorstelling van theatermakers en muzikanten Griet Desutter en Walter Janssens gaat over een meisje dat Misschien heet en nog niet geboren is. Ze is nog in Elders waar alle ongeboren kinderen wonen. Blijf maar hier, zegt Meneer Schlimm, want daar, in de wereld, is gevaar. Maar Misschien wil naar de Wereld. Zij weet het zeker! KOU VAN DE WERELD  ♥ er is een meisje haar naam is Misschien Misschien is nog niet hier ze is nog niet geboren ze is nog in Elders waar alle ongeboren kinderen wonen in Elders woont ook Meneer Schlimm hij regelt alles voor de ongeboren kinderen samen kijken ze over de rand van Elders naar de Wereld Wauw!!! “Ik kies een mama en een papa.” “Kijk, daar vliegt een man. Ooh! Hij valt… in de armen van een zwemster. Dat worden mijn ouders.” Blijf maar hier in Elders, zegt Schlimm, hier is het veilig. Daar, in de wereld is gevaar en zijn de mensen niet altijd lief voor elkaar. Brrrrr, Kou van de wereld! Misschien wil naar de Wereld zij weet het zeker! ze wil geboren worden Ik hou van de wereld!

Tekst en spel: Walter Janssens en Griet Desutter

Regie: Anouk David